Wat Ito moedwillig negeert en waar andere hedendaagse architecten verwoed naar op zoek zijn, is de persoonlijke handtekening. Hun gebouwen dragen overduidelijk hun stempel, zijn herkenbaar in iedere mogelijke situatie. Toyo Ito verwerpt die handtekening, maar gooit daarmee de mogelijkheid van architectuur als betekenisdrager niet weg. Meer nog, hij slaagt hier wonderwel in. De kijker is verplicht de architectuur te ondervragen, te ontcijferen. ‘Collage architecture is composed of architectural elements which carry different meanings. My intention is to destroy the realm of ordered imagery and to construct a more autonomous architecture’.

‘Tower of Winds’ is het project waarmee Ito bekend werd. Als belangrijkste inspiratiebron voor dit project geldt de dynamiek van de constante metamorfose van de stad (Tokyo), en de impact van de informatietechnologie op de relatie tussen de stad en haar bewoners. Geluid en wind bepalen het uitzicht van deze brok architectuur, via een computergestuurd lichtprogramma ondergaat de toren een constante metamorfose. Hier merken we de belangstelling van Ito voor de toegevoegde waarde van informatietechnologie aan architectuur. Diezelfde fascinatie komt ook terug in zijn ‘Mediatheek’ in Sendai, Japan. Het vloeibare van de informatietechnologie, het virtuele, ... is de basis van zijn architectuur. Hij concentreert zich dan ook op materiaal en techniek om zijn immateriële architectuur vorm te geven.

Deze tentoonstelling bestaat dus uit de verkenning van architectuur tussen werkelijkheid en virtualiteit, tussen studie en uitvoering, en omvat vijf verschillende media om dit alles te omvatten. De tekening, als veruitwendiging van het werkproces van de architect, via schetsen, voorontwerpen en constructietekeningen. De simulatie, het visualiseren van de driedimensionale ruimte van de ‘Mediatheek’, dit door projecties op bodem, wand en plafond.

De maquette, met aandacht voor de materiaalesthetiek. Fotografie van de hand van Naoya Hatakeyama, die zeven projecten van Ito op eigen wijze belicht. En als laatste het onder woorden brengen van architectuur, de tekst.

Ito waarschuwt: ‘ Het samenspel van deze media is niet altijd interpreteerbaar, noch objectief te definiëren. De voorstelling van een idee door middel van maquettes en tekst kan zelfs leiden tot een begrip dat echter is dan het gebouwde zelf.’ En: ‘We vragen niet hoe we architectuur moeten meedelen. Integendeel, we vragen wat architectuur is.’

U hebt nog tijd tot 26 maart om hier een antwoord op te vinden!