Artikels
Het fotowerk van Kurt Van der Elst
datum 26.08.2010
Wanneer u door de gangen van deSingel slentert, op zoek naar de zaal van de voorstelling die u wilt bijwonen, moet u zich niet te zeer vergapen aan de architecturale bijzonderheden van het gebouw. Het valt inderdaad niet te betwisten dat deze kunstcampus soms opvallende gelijkenissen vertoont met het schuine en overhellende decor van Wienes Das cabinet des dr. Caligari. Maar verwijl toch ook even tussen de rode en de blauwe zaal en laat u beroeren door de foto’s van Kurt Van der Elst. Gedurende het hele Theaterfestival herbergt deSingel met de tentoonstelling jardin/cour enkele hoogtepunten uit het werk van deze theaterfotograaf.
Architectuur in het werk van Herman van Ingelgem
datum 09.07.2010
De referentie naar architectuur is de hedendaagse kunst niet vreemd. Artiesten allerhande documenteren de woonst, het stedelijke of de publieke ruimte als een veruiterlijking van het maatschappelijke leven, of thematiseren het bouwen an sich als een bemiddeling van sociale en politieke relaties. De collectieve toevlucht naar architectuur is dan ook niet geheel verwonderlijk. Zoals kunstcriticus Wouter Davidts recent aangaf, vormt de architecturale belofte van permanentie, zwaarte en materialiteit een vehikel van verzet tegen de algehele verijling en vervreemding van de hedendaagse beeldcultuur (1). Architectuur wordt meer dan eens binnen artistieke registers toegeëigend als een culturele expressie van de 'echte' wereld, daar waar de realiteit gaandeweg verglijdt in een mist van simulacra en simulaties.
twee theatervernieuwers brengen opera tot leven.
datum 02.07.2010
Het seizoenseinde is voor twee operahuizen alvast geen reden om mentaal al op vakantie te gaan. Zowel in de Brusselse Munt als in De Nederlandse Opera staan twee ambitieuze producties geprogrammeerd. Brussel heeft de Poolse ster-regisseur Krzysztof Warlikowski in huis gehaald voor Verdi's Macbeth. Amsterdam brengt de wereldcreatie van A Dog's Heart, een opera van Alexander Raskatov geregisseerd door het Britse wonderkind Simon McBurney.
jong talent en wezenlijk experiment
datum 27.05.2010
Het Graphic Design Festival Breda (GDFB), dit jaar de tweede editie, blaast een aangename fluisterbries door de stad. Je moet als bezoeker weten waar je moet zijn, maar dan wordt je moeite ook ruimschoots beloond.
Boek en tentoonstelling van Loek Grootjans in het S.M.A.K.
datum 04.05.2010
In 2008 publiceerde het S.M.A.K. in samenwerking met het Museum van Bommel van Dam en P-Pers Publishers een bijzonder fraai boek over het werk van de Nederlandse conceptuele kunstenaar en ‘dode monochromenschilder’ Loek Grootjans. In aansluiting daarbij loopt in datzelfde S.M.A.K. nog tot 16 mei onder de titel Leaving Traces, een tentoonstelling van drie grote installaties die de vele facetten van Grootjans’ intrigerende en inspirerende oeuvre tonen.
Ronald Detige. De man die aan de spiegel likt
datum 30.04.2010
Ronald Detige (1978) is een jonge kunstenaar die op zoek is naar zijn eigen taal en die daarbij de twijfel niet uit de weg gaat. Terughoudendheid, fragiliteit en breekbaarheid zijn inherent aan zijn taal. Maar ook humor komt telkens terug.
Het kunstenaarstijdschrift GAGARIN tentoongesteld in het S.M.A.K.
datum 09.03.2010
Nog tot 14 maart loopt in het Gentse S.M.A.K. een wat ongewone maar bijzonder boeiende tentoonstelling. Onder de titel GAGARIN, the Artists in Their Own Words worden de eerste tien jaargangen van het gelijknamige tijdschrift gepresenteerd en geconfronteerd met kunstwerken van enkele van de vele kunstenaars die reeds in het eigenzinnige kunstblad aan bod zijn gekomen.
kunstkamers in het Rubenshuis te Antwerpen.
datum 10.02.2010
In de 17e eeuw ontstond in Antwerpen een nieuw genre in de schilderkunst: de kunstkamer. Deze schilderijen tonen kamers boordevol kunst, musea in het klein voor de ware kunstliefhebber. Het Rubenshuis brengt een klein maar bijzonder mooi ensemble kunstkamers samen van Frans Francken de Jonge, Jan Breughel de Oude, Willem van Haecht en David Teniers de Jonge.
Retrospectieve Plans d'évasion van Michel François
datum 14.12.2009
Pf! Het S.M.A.K. verwacht van me dat ik een blogbijdrage lever over de retrospectieve Plans d’évasion van de Belgische 'multimediale beeldhouwer' Michel François. Nou, het kan ernaar fluiten! Had het museum zijn vers gerekruteerde pennenridders maar even grondig moeten screenen. Dan was al subiet aan het licht gekomen dat ik een vluchtgevaarlijke escapist ben: telkens als ik het apocalyptische tweespan Verplichting & Verantwoordelijkheid zie opdoemen, pak ik nog vlugger mijn biezen dan een schrijnwerker die Jan De Cock per ongeluk 'collega' heeft genoemd.
datum 11.12.2009
De Noorse pianist Leif Ove Andsnes was even in het land om in Europese première zijn versie van Moessorgsky's Pictures from an Exhibition voor te stellen. Hij kreeg daarbij de hulp van de jonge Zuid-Afrikaanse kunstenaar Robin Rhode die op 6 projectieschermen zijn ding mocht doen. Samen wilden ze de grenzen van het klassieke concert verleggen. Daar zijn ze jammer genoeg niet in geslaagd.
Over Five People o.l.v. Dirk Pauwels
datum 27.11.2009
In het kader van Connections, een internationaal theaterproject dat samenwerking tussen verschillende generaties kunstenaars en disciplines bevordert, ging Dirk Pauwels de uitdaging aan om met jong talent een voorstelling klaar te stomen. De vijf kunstenaars uit evenveel windstreken die hij bijeen bracht vertellen het verhaal van hun onderlinge confrontatie in Five People. In een spanningsveld tussen af- en aanwezigheid, tussen harmonie en dissonantie gaan ze na wat het vandaag betekent om als groep samen kunst te maken.
Ashes - Ballets C de la B
datum 10.11.2009
We mogen nog zo hard proberen om de tijd tegen te houden, uiteindelijk raken we alles kwijt. Onze bezittingen, onze geliefden en uiteindelijk onze eigen lichamen.
Een portie 'Kunst om 8' in het Middelheimpark
datum 19.10.2009
En dat de schaduw voor extra textuur zal zorgen, zo verzekert de gids ons. Pal om acht uur steekt een groepje van een twintigtal mensen van wal, op ontdekkingstocht doorheen het betoverende Antwerpse Middelheimpark. Dit openluchtmuseum, dat sinds 1950 opmerkelijk werd uitgebreid en nog steeds aangroeit, bezit een schitterende verzameling moderne en hedendaagse beeldhouwkunst, van Rodin tot het heden. Ook deze editie van ‘Kunst om 8’, met de titel Untitled door gastcurator Stef Kamil Carlens, belooft een spannende avond voor jongeren in dit Antwerps museum, mét openlucht effect. Geen beeldenstorm, maar wel een zorgvuldig samengestelde selectie aan beeldhouwwerken die samen het verhaal van het park inleiden.
Over 'Onder de vulkaan' van Guy Cassiers
datum 28.09.2009
Het Toneelhuis maakt zijn naam en reputatie waar en blaast het nieuwe seizoen leven in met een trefzekere klassieker. De combinatie van Guy Cassiers, Malcolm Lowry en Josse De Pauw vereist volle zalen. Het verassend gemengde publiek komt en kijkt, in absolute stilte. Uit ontzag of twijfel, overdonderd of verveeld?
Over Niet de hele waarheid van Dirk Kurbjuweit
datum 27.09.2009
Moet uw echtgenoot de laatste tijd steeds vaker overwerken? Pleegt hij stiekeme telefoontjes die stilvallen vanaf het moment dat u de kamer betreedt? Of zijn er andere schijnbaar opvallende aanwijzingen dat uw man overspel pleegt? Hij is lang niet de enige. Zowat iedereen doet het. Want, ‘het civilisatieproces van de mens is niet afgelopen zolang de drift nog bestaat.’ Aldus Arthur Koenen, privédetective met als specialisatie dierentuinen en overspel. Via deze protagonist waagt Dirk Kurbjuweit zich in Niet de hele waarheid aan het gevoelige onderwerp van echtbreuk. De populaire auteur-journalist verhoogt bovendien de inzet door de Duitse politiek als strijdtoneel te kiezen. Het resultaat is een intrigerend verhaal over een onderzoek zonder moord, maar niet zonder slachtoffers.
Over 'getande raadsels' van Patrick Conrad
datum 27.09.2009
Absurd! Dat is het enige predikaat dat ik kan bedenken bij de banvloek die de lijkenpikkers van het Vlaamse pontificaat uitspraken over de zelfgekozen dood van Hugo Claus. Anderhalf jaar later pivoteert getande raadsels van Patrick Conrad rond dit heikele thema. Claus zelf zou versteld staan over hoeveel dood zijn leven overschaduwt.
Over 'Doodverf' van A.F.Th
datum 27.09.2009
Acht romans, waarvan een proloog, vier volwaardige episodes (een ervan in twee delen), een apocrief gepubliceerd fragment en een intermezzo. Zo ver staat A. F. Th. van der Heijden reeds met zijn cyclus De tandeloze tijd, maar een vijfde episode alsook een epiloog staan nog in de steigers. De veelgerespecteerde en alom geroemde auteur staat er echter om bekend zijn cycli – naast De tandeloze tijd is er ook Homo duplex, waarvan reeds vier delen in de rekken van de betere boekhandel – niet op voorhand uitvoerig te plannen; hij volgt waar het verhaal hem mee naartoe neemt. Stof die oorspronkelijk slechts een hoofdstuk in beslag zou nemen, groeit zo plots uit tot een uitvoerige roman, en Van der Heijden laat het graag gebeuren. Het is een continu proces van voornemens aanpassen en plannen bijstellen, en Doodverf is daar een uitgelezen voorbeeld van. De roman is geen poging om De tandeloze tijd verder te zetten, maar wel om hem deels te herzien. Uit de cyclus lichtte A. F. Th. namelijk de verhaallijn over de zogenaamde Gipsmoord, knipte deze in stukken uiteen, hermonteerde en vulde hem aan tot hij een roman bekwam die minder wijdlopig is dan Het Hof van Barmhartigheid en Onder het plaveisel het moeras – de boeken waarin de verhaallijn voor het eerst aan bod kwam – net doordat het zich tot de Gipsmoord beperkt, en er daardoor tegelijk veel uitvoeriger op kan ingaan. Het maakt van Doodverf op zijn minst een hoogst fascinerende roman.
over Gerucht, Stillen en Het verdwalen in kaart van Lotte van den Berg
datum 20.09.2009
Met de oprichting van het nieuwe gezelschap OMSK nam de Nederlandse theatermaakster Lotte van den Berg afscheid van haar voormalige uitvalsbasis in het Toneelhuis. Het Antwerpse stadstheater wuift van den Berg uit met een afscheidsweek waarin enkele van haar meest recente producties werden hernomen. Een adembenemend uitzicht op een oeuvre dat spreekt door stilte en uitblinkt in eenvoud.
Chinese kunstenaar Zhang Huan debuteert in de Munt met Händels 'Semele' als operaregisseur
datum 10.09.2009
Zhang Huan, de Chinese kunstenaar die naam, faam en vijanden maakte met zijn performance Angel, waarbij hij - op het binnenplein van het Chinese Nationaal Kunstmuseum! - naakt en bedekt met bloed een pop met afgerukte ledematen vasthoudt, waagt zich aan een interpretatie van Händels Semele. Het hoeft niet te verbazen dat hij deze klassieke barokopera in een Chinees en controversiëel – sommigen zullen het woord commercieel prefereren – kleedje steekt.
Interview met schilder Hans Vandekerckhove
datum 25.08.2009
Terwijl het internationaal storm loopt voor Tuymans en Borremans, werkt collega-schilder Hans Vandekerckhove eerder in de luwte aan een eigenzinnig oeuvre. Zijn kenmerkende landschappen kunnen intussen op een trouw schare bewonderaars rekenen, al benadrukt hij zelf dat hij niet louter een landschapsschilder is. “Ik zat als schilder op een dood spoor, tot ik in 1997 op het Zuid-Engelse schiereiland Dungeness terecht kwam.”
Het festival van de lokale horeca
datum 23.07.2009
De poëziezomer van Watou is dood, leve ‘Watou 2009-Verzamelde Verhalen #1’. Een bestaand gerecht werd overgoten met een nieuwe saus. Spijtig genoeg smaakt het geheel niet naar meer.
Cie de Koe bestaat twintig jaar en brengt "een gelukkige verjaardag"
datum 18.06.2009
“Ze zijn misschien wat raar, ze zijn misschien wat anders, maar er hangt hier zoveel liefde in dit huis.”, zoiets zegt klusjesman, knecht en misschien wel minnaar Jerry over zijn twee meesteressen in “een gelukkige verjaardag”. Ik zou hem graag deze woorden uit zijn mond ontfutselen, om hetzelfde te zeggen over deze voorstelling. De acteurs op het podium gedragen zich misschien soms wel wat anders dan we van acteurs verwachten, ze zijn misschien wat raar, maar er hangt zoveel liefde in de lucht. Liefde voor het spel, liefde voor het theater.
Afro-Amerikaanse identiteitskronkels met The Shipment van Young Jean Lee
datum 04.06.2009
Een integraal zwarte cast. Sterotypen om u tegen te zeggen. En een Koreaans-Amerikaanse regisseuse en toneelschrijfster die vastbesloten is ‘post-raciaal’ Amerika te deconstrueren. In haar subversieve komedie The Shipment is Young Jean Lee daar helemaal niet bang voor. Integendeel. Blanke beelden van Afro-Amerikanen – ooit als Afrikaanse slaaf naar Amerika verscheept – worden zodanig verkapt en onthuld dat het publiek er zowaar paranoïde van wordt. Dat doet Lee niet met het wijzend vingertje, maar met een vette, grensoverschrijdende knipoog. Ligt de kern van de vooroordelen immers niet in ons eigen zelfgenoegzaam doch onbehaaglijk lachje verscholen? Of zoals de lyrics van het gelijknamige lied door de communistische rapgroep The Coup vertellen: “The Shipment is delivered, come and get it if you bout it!”
Jan Van Loy spreekt
datum 04.05.2009
Aan vier kanten omgeven door boeken praatte Jan Van Loy in het Brusselse literatuurhuis Passa Porta over zijn recentste boek De Heining. Dat gebeurde niet spontaan, maar in het kader van de door Het beschrijf en De Standaard opgezette leesclub. Gastheer en interviewer was Marc Reynebeau, in het panel zetelden Jeroen Theunissen en Rik Coolsaet, die beiden hun lezing van Van Loys Gouden Uil-genomineerde boek kwamen toelichten. Hun leeservaringen, die eerder al in De Standaard verschenen, geven een ruwe schets van de kritische respons op De Heining.
datum 25.04.2009
Het doek is gevallen in kunstenland. Bert Anciaux stelde met het toekennen van de structurele subsidies binnen het kunstendecreet 2010-2012 wellicht zijn laatste grootste politieke daad als minister van cultuur. En hij brengt blijde boodschappen: het budget stijgt (onverwacht) opnieuw met 15 procent. De sterkste stijgingen zijn er in de sectoren architectuur, dans, muziektheater en musical. Maar in tegenstelling tot eerdere berichten van stagnerende budgetten is er zelfs voor theater een (lichte) stijging.
over Le Grand Macabre van La Fura dels Baus
datum 23.04.2009
Wanneer een cultgezelschap als La Fura dels Baus een opera onder handen neemt verwacht je vuurwerk. Zeker met een partituur van Ligeti die vanaf de jaren vijftig mee aan de wieg stond van de hedendaagse klassieke muziek. Geïnspireerd door een verhaal van Michel De Ghelderode lokt de opera de toeschouwer in een sinistere wereld bevolkt door personages uit de schilderijen van Bosch en Breughel. Gedreven door een vinnig orkest roept dit totaalspektakel van muziek, theater, beeldende kunst en video een huiveringwekkend visioen op van een Apocalyps, in een land dat van alle tijden lijkt te zijn.
De Judaspassie van Muziek LOD
datum 23.04.2009
“Wiens lijden is het wreedst?” Componist Dominique Pauwels van Muziek LOD probeert samen met tekstschrijver Pieter De Buysser en regisseuse Inne Goris een nieuw licht te werpen op het lijdensverhaal van Christus. Hiervoor focussen ze op Judas’ dubbele rol in dit geheel. Enerzijds kennen we hem als verrader van Jezus, maar meer nog wordt hij hier opgevoerd als de naaste vriend die Jezus in zijn lijden en de overgang van het aardse bestaan naar een geestelijk zijn begeleidde.
Richard Yates - Revolutionary Road
datum 10.04.2009
Dat het leven ook vóór het toneeldoek een schouwspel is met geslaagde en minder geslaagde acteurs was ook veertig jaar geleden geen revolutionair inzicht. Evenmin baanbrekend is het besef dat de rolverdeling niet steeds naar wens of plan verloopt. Richard Yates (1927-1992) portretteert dat complexe, levensechte spel wél op een pijnlijk precieze manier, in Revolutionary Road.
over Le Silence des Dances van Merlin Spie
datum 04.04.2009
Le Silence des Danses is een drieluik: een parcours langs drie beeldende installaties die zich ontwikkelen tot performance. Voor Merlin Spie betekent dit overzicht van haar meest recente werk een nieuwe fase. Voor het eerst ging de beeldend kunstenares installaties bouwen met ruimte voor een handeling, theatraliteit, een performer. Grote nieuwsgierigheid ook bij het publiek dus, dat in groepjes door het Kaaitheater werd geleid. In alle stilte.
over The Making of Doubt van Colette Sadler en Johnson & Johnson van Manah De Pauw
datum 24.03.2009
Ook in 2009 biedt het Gentse CAMPO geregeld een platform aan jonge kunstenaars met onmiskenbaar talent. Makers die een heel persoonlijk parcours uittekenen door hun medium en omgeving grondig te onderzoeken. Colette Sadler en Manah De Pauw weten als theatermakers hoe ze moeten zoeken. Meer nog, ze weten ook hun publiek als geen ander aan te steken met hun bevragende houding. Sadler's dansvoorstelling The Making of Doubt stelt dit zelfs uitdrukkelijk als doel voorop. Maar ook Johnson & Johnson van De Pauw roept met haar titel al vragen op. Beide voorstellingen zijn broeihaarden voor vreemde mengvormen en onoplosbare tegenstellingen. En alle twee gebruiken ze twijfel of verwarring als aanzet tot publieke reflectie.
Onmisbaar meesterwerk van Robert Wyatt
datum 28.02.2009
Het album Rock Bottom uit 1974 is een van de vele onterecht vergeten pareltjes uit de muziekgeschiedenis. Componist Robert Wyatt - oorspronkelijk de drummer en zanger van de progrockformatie Soft Machine (zie Third) – leverde met zijn tweede soloalbum een van de zeldzame platen die je wereld doet daveren op zijn grondvesten.
De heining, door dwangmatig polijster Jan Van Loy
datum 22.02.2009
Bij het verschijnen van De heining in de herfst van 2008 kleefde aan het Dendermondse kinderdagverblijf Fabeltjesland nog geen dramatische historie. Aan menselijke tegenspoed echter geen gebrek, ook niet in het België van de recente jaren. Een roep om draconische (veiligheids)maatregelen is evenmin nieuw. Scheppende lieden uit diverse richtingen voelen zich geroepen om dergelijke precaire onderwerpen te thematiseren. Zulke diverse filmmakers als Guy Lee Thys met Kassablanka en Suspect, en Fien Troch met Een ander zijn geluk en het recente Unspoken, en – in de Vlaamse letteren – Jan Van Loy met De heining. De verbeelding van sensitieve materie vraagt heel wat van de maker. Niet iedereen slaagt er in om de valkuilen van goedkoop sentiment en wrang populisme te vermijden. Je maakt de opdracht er niet eenvoudiger op als je bovendien – zoals Van Loy – een gevoelige, actuele thematiek als aanleiding ziet om je blikveld te verruimen over die actualiteit heen.
MARS speelt Witte Nachten
datum 05.02.2009
Een witte nacht is een nacht waarin het niet volledig donker wordt. Zulke nachten komt men tegen op plaatsen die hoog boven de evenaar liggen, zodat de zon niet volledig achter de horizon kan wegzakken en ook 's nachts blijft schijnen. Men zegt dat witte nachten vaak romantische, soms ook melancholische gevoelens oproepen. Een sfeer als deze wordt voelbaar bij het betreden van de donkere ruimte in een kille loods.
Jan Decorte en Compagnie Marius brengen Wintervögelchen
datum 22.01.2009
Hij zou mijn grootvader kunnen zijn. Hij zou mijn grootvader ook mogen zijn, als ik hem zo bezig hoor en zie. Over zijn lessenaar gebogen leest hij een verhaaltje voor. Over een koningk en een koningingk. Hij gaat er volledig in op. Zijn ogen schieten vuur, zijn handen grijpen in de lucht, het speeksel vliegt alle kanten op. Hij legt er alle gevoel in dat iemand in een verhaal kan leggen. Voor mijn ogen komt het verhaal tot leven. Als een poppenkast, maar dan met mensen. “Pas op, hij staat achter u!”, heb ik zin om te roepen. Een avondje terug kind worden met Jan Decorte.
Compagnie Cecilia, Union Suspecte en HETPALEIS brengen Broeders van liefde
datum 16.01.2009
Ostracisme. In de vijfde eeuw voor Christus was dit voor de Grieken een eenvoudige manier om van een politiek tegenstander af te komen. Als je genoeg mensen bereid vond om zijn naam op een scherf te schrijven, kon die zijn biezen pakken. Verbanning. Dit vooral om een uitweg te bieden in gespannen situaties. In “Broeders van liefde” zien we een zelfde soort spanning in de relaties tussen de personages opduiken. Maar de hierboven beschreven uitweg is er voor hen niet. Al lopen ze dan op een oppervlak van negen ton scherven.
It is written there.
datum 01.10.2008
Woorden zijn voor de Japanner Zan Yamashita één manier om beweging los te weken van het keurslijf van choreografie. In It is Written there. krijgt elke toeschouwer een boek om mee te bladeren op het ritme van de voorstelling. En omdat dit een voorstelling is in het kader van KunstenfestivaldesArts, krijgen de noties taal en tijd algauw transculturele trekjes. Aan de editie 08 namen immers kunstenaars uit zestien verschillende landen deel. Het thema taal was er prominent aanwezig. Anderzijds paste Yamashitas op zijn voorstelling een ritme toe dat tegemoet wilde komen aan een Europees tijdsbesef, of beter nog: aan zijn idee over dat besef. In een interview met de choreograaf toets ik na de voorstelling mijn impressies aan zijn visie.
Cie Hatsjie speelt Salomé
datum 29.09.2008
De maan fascineert de man. Dat heeft ze altijd gedaan. Hoe helderder, hoe extatischer. Hoe schimmiger, hoe geheimzinniger. Ze bepaalt de getijden en voedt het bijgeloof. Haar cyclus loopt gelijk met die van de vrouw. En dat is niet toevallig. Koning Herodes vergelijkt de maan met een waanzinnige vrouw. Zijn soldaten associëren haar met de dood. En zij kunnen het weten. Ze stonden ’s nachts meer dan eens op wacht voor de poorten van het paleis.
Hotel Modern speelt Rococo in de Bourla
datum 28.09.2008
Een georganiseerde chaos: dozen, bubbeltjesplastic, allerlei objecten en twee stille figuren met berenmaskers uitgestald op een wit plastic zeil. Het publiek komt binnen en is gedwongen over het knallende bubbeltjesplastic naar zijn plek te lopen. Het geluid hiervan is nog maar net uitgedoofd als er leven in een van de beren komt. Liggend op een trolley rolt de beer naar voren. Het voorzichtige geknal van het publiek maakt plaats voor het geratel van een mitrailleur: het spelen is begonnen.
ALGEMEEN: Een nabespreking met een Duvel en een rijstpapje
datum 30.08.2008
Vrijdagavond was een religieuze avond op Het Theaterfestival. Design God van Space ging met haar deelnemers op zoek naar een nieuwe spirituele beleving, Abattoir Fermé droeg met Tourniquet een zwarte mis op in de zwarte zaal en in de rode zaal werden de tien geboden opgefrist door NTGent & Wunderbaum. De Vertegenwoordigers van Goed en Kwaad waren dus alomtegenwoordig. En omdat je tegenstrijdige krachten niet binnen vier muren kan plaatsen: een virtueel gesprek via msn. God heeft plaatsgenomen achter het klavier in de artiestenfoyer, Satan zit gezellig in de caravan van Angelo.
DE KEUZE '08: I/II/III/IIII door Kris Verdonck
datum 28.08.2008
Kris Verdonck wil met I/II/III/IIII de wens van het klassieke ballet vervullen; dat de danser kan vliegen. Samen met dramaturge Marianna Van Kerkchoven kwam hij tot het concept van een dansmachine. De middag voor de moment suprème heb ik Kris aan de telefoon. Ik probeer de nodige bagage te krijgen voor een intensere blik op de voorstelling.
PARALLELPROGRAMMA '08 - Studio Villanella: Space neemt u in Design God mee op een spirituele wandel
datum 26.08.2008
Alsof we als zesjarigen klaarstonden op de ochtend van een spannende schoolreis. Vol verwachting over wat komen zou, met enige fierheid lonkend naar de herkenningsstickers die door de begeleiders op onze trui werden geplakt en zeer aandachtig luisterend naar hun strenge instructies. Nee, we zullen niks fout doen en ja, we zullen goed in de groep blijven. Oortelefoontjes van flashy witte iPods werden ons in de oren geduwd. Een aantal oefenpogingen en evenveel mislukte pogingen later (“als we 1,2 zeggen, dàn mag je pas duwen op ‘play’”), stond onze groep van twaalf vertrekkensklaar. Op het programma van dit alternatieve theaterstuk Design God, uitgewerkt door Space, staat een 40 minuten durende luisterwandeling in de buurt van deSingel.
DE KEUZE '08: 'Altijd Prijs' met theater dat van en voor iedereen is
datum 25.08.2008
De eerste avond van het Theaterfestival 2008. In mijn geval, zelfs mijn allereerste theaterfestival. Als we de paar verplichte theaterbezoeken op de middelbare school, en de enkele keer dat ik per ongeluk in een theater belandde, buiten beschouwing laten, kan ik met gemak doorgaan voor een theatermaagd. Als we Cherkaoui’s dromen erop nalezen, zou het echter geen probleem mogen zijn dat ik als leek, een schrijversbijdrage lever aan dit Festival. Theater zou iedereen moeten interpelleren, niet elitair boven de rest mogen staan, noch netjes naast de andere expressievormen. Het gaat om het opengooien van grenzen; zowel de verschillende disciplines, als de verschillende facetten van het leven in elkaar laten overlopen, er met verschillende brillen naar kijken en zelf op verschillende manieren begrepen worden.
PARALLELPROGRAMMA '08: Tejaterbende Oeps! brengt De Jossen
datum 25.08.2008
Ze speelden afgelopen november tijdens het Landjuweel in Gent en werden toen gevraagd om hun voorstelling op Het Theaterfestival te hernemen. Na al die maanden brengt het amateurgezelschap voor een laatste keer De Jossen. Wij ontmoeten de bende in Monty, in een gemoedelijk sfeertje
PARALLELPROGRAMMA '08: De Jossen door Tejaterbende Oeps!
datum 25.08.2008
De Jossen van Tejaterbende Oeps! boezemde als mededinger naar het Landjuweel 2007 een zekere verwachting in. Gedurfd theater met minder aandacht voor esthetische perfectie en meer amusement in het spelen, daar hoopte ik op, en dat kreeg ik ook.
DE KEUZE '08: Romeinse Tragedies van Toneelgroep Amsterdam
datum 25.08.2008
Conservatiefje, ik begrijp
je commentaar, maar heb zelf veel minder een probleem gehad met de vrouwelijkheid van de actrice die Augustus vertolkte. Al was het maar omdat mijn hele wezen zo vol was van de rijke theatrale ervaringen die ik tijdens
Romeinse Tragedies onderging, dat het geslacht van deze of gene acteur, al dan niet in overeenstemming met het geslacht van het personage dat hij of zij vertolkte, mij op geen enkele manier bezig gehouden heeft. Ik heb bovendien een observatie gestolen van Bart Van den Eynde, één van de dramaturgen van dit stuk, tijdens de voorbespreking zaterdagmiddag in het festivalsalon, gedrenkt in de hoofdpijn veroorzakende geur van de aanwezige elastiekjes.
KEUZE TF-1: Hotel Modern speelt Rococo in Bourla
datum 23.08.2008
“Ik droom van theater als spel”, besluit Sidi Larbi Cherkaoui zijn State of the Union op de eerste dag van Het Theaterfestival in Antwerpen. Zijn woorden zijn nog niet koud of hij wordt op zijn wenken bediend door het Nederlandse gezelschap Hotel Modern dat op diezelfde openingsdag in de Bourla hun Rococo brengt.
KEUZE TF-1: Interview met Hotel Modern
datum 22.08.2008
AMSTERDAM - Manshoge beren, kabouters die in de poep rollen, een surrealistische orgie van rococo beeldjes en een mummie die tot leven gewekt wordt. Het Rotterdamse theatercollectief Hotel Modern speelt het absurdistische Rococo. Een voorstelling over onbevangen, losbandige en grenzeloze nieuwsgierigheid. De dagkrant van het Theaterfestival sprak met theatermaker en actrice Pauline Kalker.
STATE OF THE UNION 2008: Interview met Sidi Larbi Cherkaoui
datum 21.08.2008
Het Theaterfestival voert voor haar opening naar jaarlijkse gewoonte een man of vrouw op uit de theatermiddens. Dit jaar is Sidi Larbi Cherkaoui aan de beurt. Hijzelf zal samen met Laura Neyskens en Sandra Delgadillo tien droomgeboden op het publiek loslaten. De traditie hoort sinds 1990 bij de opening van het festival. De prominente man of vrouw brengt een troonrede, speech, vertoog of toespraak. De naam, State of the Union lijkt zo goed als zeker schatplichtig aan de woorden die de Amerikaanse president elk jaar uit z’n mond rolt. Nader bekeken verwijst het woord ‘state’ naar een toestand, een stemming. Het is een afgeleide van ‘to state’ wat evenveel wil zeggen als iets formeel verklaren, iets uitdrukken, aangeven, vaststellen, specificeren. Met andere woorden de spreker geeft dus een stand van zaken weer. Het kan handelen over de theaterpolitiek of over het theater, maar evengoed over de samenleving. Het is echter de gewoonte geworden om kritische kanttekeningen te plaatsen of suggesties te doen; daarbij staan passie en onbevooroordeelde objectiviteit op gespannen voet. Urbanmag mocht alvast even in de kaarten kijken van Sidi Larbi.
datum 06.06.2008
Girard Kanard And His Magic Kazzoo is het pseudoniem van de Antwerpse twintiger Joris Van De Moortel, deze gelijknamige EP zijn eerste wapenfeit. Voor mij is Joris Van De Moortel een volledig nieuwe naam in de Belgische experimentele muziek, wat mij extra nieuwsgierig maakte om deze 45 toeren op de draaitafel te leggen.
Tekst en taal op het Kunstenfestivaldesarts
datum 06.06.2008
“Deze nacht zal ik leren het leven te verdragen,” zegt één van de vrouwelijke personages in Beatriz Catani’s Finales. Hoe ze dat denkt te bereiken? Door te praten, te praten, eindeloos te praten. Op het afgelopen Kunstenfestivaldesarts zijn nogal wat woordenstromen gepasseerd – de ene al trefzekerder dan de andere. Van verhaaltjes uit het alledaagse Japanse leven in Freetime tot orakelende klanken uit de onderbuik van de taal bij Vincent Dupont. Het hedendaagse theater heeft, ondanks alles, het woord en zijn problematische verhouding tot de realiteit nog lang niet opgegeven. Een selectieve terugblik op het Kunstenfestivaldesarts 2008, in het teken van tekst en taal.
datum 23.05.2008
Wat is kunst? In onze hedendaagse maatschappij, waarin zelfs soepblikken tot kunst verheven worden, lijkt dit een erg terechte vraag. Kunstpausen en collectioneurs kunnen met een vingerknip elk werk tot ware kunst verheffen. Maar is het antwoord op deze vraag niet voor iedereen anders? Theatergezelschap Lazarus tracht ons dichter bij een antwoord te brengen met hun nieuwste voorstelling Kunstwerk.
datum 21.05.2008
In een witte cirkel van licht spant en ontspant een lichaam zich als een bloem die sluit en weer open gaat. Cirkelgewijs tuimelt het traag rond de as. Lisbeth Gruwez vat zichzelf bij de kraag en ploft weer in elkaar zoals een grote levende long op en neer gaat in een borstkas. Door de boxen weerklinkt een krakende ruis en verder hoort men enkel het zware ademen van Gruwez. Ze balanceert steeds net boven de grond, als een pluim in de lucht, haar evenwichtspunten daarbij constant veranderend.
datum 20.05.2008
In het begin schiep God de hemel en de aarde. In How do you like my landscape is God een vrouw (Manah De Pauw) in een groen chirurgenpak met rond haar kleine handen rubberen handschoentjes.
datum 20.05.2008
Manah Depauw en Bernard Van Eeghem leven zich uit met religie, chirurgie, plastic diertjes, en ketchup. Is How do you like my landscape een naïef spelletje? En met wie of wat wordt er gespeeld?
Lemi Ponifasio en Ensemble MAU brengen Tempest II op het kfda
datum 19.05.2008
Af en toe prijs ik me gelukkig dat er in België zoiets als het Kunstenfestivaldesarts bestaat, en dan vooral wanneer dit festival Lemi Ponifasio en de dansers van zijn gezelschap MAU vanuit de Samoa-eilanden in de Pacific naar hier haalt. Met Tempest II brengen zij een universum mee van licht en duisternis, van abstracte rituele dans, van leven en lijden. In een uitgepuurde voorstelling bewijst Ponifasio dat hij de magie van het theater als geen ander weet te hanteren. Een glansrol is weggelegd voor Tame Iti, de activist die strijdt voor de soevereiniteit van de Maori, de natives van Nieuw-Zeeland. Tempest II is een voorstelling met een prangende politieke agenda, die echter voor geen millimeter inboet aan artistieke kwaliteit. Respect!
Aus Greidanus jr. maakt zijn regiedebuut in NTGent met De koning sterft van Ionesco
datum 16.05.2008
Sterven. Een moeilijk werkwoord. Het ziet er actief uit, maar zo voelt het toch niet. Het overkomt iemand. Zomaar, zonder dat die het wil of er iets voor moet doen. Het had passief moeten zijn. Gestorven worden. Het sterven in “De koning sterft”, is een hardnekkig vastklampen aan het leven. Het is een actief leven als nooit tevoren. Het is een vergeefs streven. Want aan het einde van de voorstelling gaat de koning dood. En al is het een lange voorstelling, voor hem is die tijd te kort.
'Quartet: A Journey to North' van Koohestani/Mehr op het kunstenfestivaldesarts
datum 15.05.2008
Voor het trouwe publiek van het internationale Kunstenfestivaldesarts in Brussel is Amir Reza Koohestani geen onbekende. De Iraanse auteur-regisseur staat garant voor een poëtische theatertaal die ernstige inhouden niet schuwt. Toen ik in 2005 op hetzelfde festival zijn stuk Amid the Clouds zag – het relaas van twee Iraanse vluchtelingen in een bijzonder esthetische scenografie – was ik diep geroerd. Het is dan ook met hooggespannen verwachtingen dat de zaal binnenstap om te gaan kijken naar zijn nieuwe productie Quartet : A Journey to North.
Over de tentoonstelling Re-make/Re-model op het Courtisane Festival in Vooruit
datum 27.04.2008
Cultureel erfgoed is tegenwoordig een hot topic. Kosten noch moeite worden gespaard om zowel materieel als immaterieel erfgoed – van eeuwenoude monumenten tot vrij recente evenementen als Expo ’58 – onder de aandacht van de hedendaagse mens te brengen. Het zevende Courtisane Festival sluit aan bij deze trend van reconstructie en re-enactment van het verleden, maar gaat ook een stap verder. De geprogrammeerde filmmakers en kunstenaars doen immers meer dan het archiveren en opnieuw publiek maken van vroegere creaties, maar zetten recyclage in als een productieve strategie binnen hun eigen artistieke praktijk. Tegelijk plaatsen ze vraagtekens bij de mogelijkheid om het verleden als dusdanig te ont-dekken. Voor wie geïnteresseerd is in de manier waarop hedendaagse kunst het (collectieve) geheugen onderzoekt, biedt de tentoonstelling Re-make/Re-model in de Gentse Vooruit een uitdagend parcours.
Maatschappijkritiek met een absurd smaakje
datum 24.04.2008
Voor de moderne kunstliefhebber is Parijs een lappendeken van galerijtjes waar het Centre Pompidou en het Palais de Tokyo als liefdevolle ouders bovenuit prijken. Tussen Bastille en Gare de Lyon ligt het Maison Rouge. Deze fabrieksruimte werd op initiatief van Antoine de Galbert omgebouwd tot expositieruimte en ademt de sfeer uit van een loft. In 2006 kon u er onder andere het werk van de Belgische kunstenaar Michael Borremans en de outsider kunst van Henry Darger bezichtigen. Momenteel loopt er een tentoonstelling van de Spaanse kunstenares Pilar Albarracín, getiteld “Mortal cadencia”.
No country for old men
datum 17.04.2008
Joel en Ethan Coen brengen in No country for old men alles in stelling voor de smakelijke clash tussen psychokiller Javier Bardem en de overmoedige Josh Brolin. Moordlust om van te smullen, prachtige bloedbeelden, stiltes die spanning in plakjes snijden, nakende confrontatie. En plots is er niets meer aan.
Amperdans 3
datum 09.04.2008
Tijdens Amperdans 3 toonden zes Antwerpse danshuizen gedurende tien dagen zo’n achttien voorstellingen. Het werd geen festival met een curator die vanuit een centrale visie op zoek gaat naar een programma, wel een groepsportret waarin elk van de huizen de eigenheid van hun programmatie toonde. Zoals dat gaat in goedgeordende chaos vielen de dingen vanzelf op hun plaats. Het groepsportret ging tussen de eerste en de laatste voorstelling een eigen leven leiden en nestelde zich in de gemeenschap. Het toonde er niet alleen facetten van een dansstad, van dans als kunst en de rol van kunst in de gemeenschap – er ontvouwde zich ook een portret van de toeschouwer en van de criticus. In de loop van dat proces herschikten zich geijkte rollen. De kers op de taart werd een heus dansmanifest in de voorstelling van deufert+plischke, Reportable Portraits/Notice Me! Daarmee was het festival meteen van een gefundeerde missie voorzien. Een curator had het allemaal niet mooier kunnen bedenken.
datum 27.03.2008
Een onzekere Carolien Hermans begint haar voorstelling met de aankondiging dat haar bijna 2-jarige dochtertje Lisa niet aanwezig is. En dat ze dat jammer vindt. Links van de scène staan wel Lisa’s laarsjes, opdat niemand haar zou vergeten. Ook Hermans zelf draagt laarzen, “voor de symboliek”. Deze mededeling zet de toon voor Conversation.
Bagdad Bazaar in Antwerpse Monty
datum 27.03.2008
Theatermaker Hazim Kameledin en dichter Salah Hassan vluchtten jaren geleden voor het bewind van Sadam Houssein. De jonge choreograaf die hen vergezelt week uit naar Syrië toen de Amerikanen in 2003 Bagdad binnenvielen. Vanwege een lopende asielaanvraag kreeg ik na publicatie van dit artikel een verzoek voorlopig noch zijn naam, noch die van zijn gezelschap hier te noemen. Tijdens de Bagdad Bazaar in de Antwerpse Monty schetsen de drie kunstenaars elk op hun manier een bikkelhard portret van de toestand in Irak.
Op verhaal komen, moderne sagen en geruchten uit Vlaanderen -- Stefaan Top
datum 24.03.2008
Mijn grootvader overleed in 1980, maar ik herinner me nog de verhalen die hij me vertelde toen we met onze honden gingen wandelen in de bossen van Nijlen. Het verhaal van het afgehakte hoofd las ik in een licht gewijzigde versie in het nieuwe boek van Stefaan Top. De omgeving was niet langer Bastenaken, maar de bossen van Nijlen. Een jongeman en zijn vriendin parkeren ergens op een donker plekje in het bos. Mijn grootvader beweerde zelfs de exacte plek te kennen, maar wilde me er nog niet naar toenemen: ik was te jong. Zijn ogen blonken, grootvader was een geboren verteller. Toen ze plots een geluid hoorden, dachten de verliefden dat ze betrapt waren. De jongen stapte uit de wagen om de oorzaak van het geluid te achterhalen. Het meisje blijft angstig achter en ziet na een paar minuutjes haar vriend uit de struiken komen, maar … hij heeft andere kledij aan en trekt zich om een onverklaarbare reden aan het haar. Als hij bijna ter hoogte van de wagen is, wordt het hoofd bruusk opzij getrokken en staat ze oog in oog met een gevaarlijke gek, die het hoofd van haar vriend in zijn handen houdt. Op de vraag of het echt gebeurd was, lachte mijn grootvader alleen maar. Ik sliep die nacht met een dik deken over mijn hoofd.
Dialogues des Carmélites
datum 20.03.2008
Wat is het verband tussen een tentoonstelling over Marie-Antoinette in het Grand Palais te Parijs en Francis Poulencs opera Dialogues des Carmélites? De onthoofding van de protagonisten, hoor ik u zeggen. Inderdaad, zowel de kloosterlingen als Marie-Antoinette verloren het hoofd tijdens de Franse Revolutie. Maar er is nog een ander verband: de Canadees Robert Carsen. In Parijs treedt hij op als conservator van de tentoonstelling. In de Antwerpse opera stond hij in voor de enscenering van Poulencs opera.
Cellar Door (Palais de Tokyo/ Parijs)
datum 20.03.2008
Het Palais de Tokyo haalt deze lente een krachttoer uit. Gedurende enkele weken wordt de volledige ruimte besteed aan het werk van de jonge kunstenaar Loris Gréaud. Nog geen dertig jaar geworden en toch kan hij al een imposant curriculum voorleggen. Gréaud is gepassioneerd door architectuur en kwantummechanica, maar hij studeerde uiteindelijk af in de grafische kunsten. Later richtte hij een atelier op voor experimentele film en werd producent van een muzieklabel. Samen met de architecten Dölger en Ziakovic creëerde hij in 2004 een studio die hem in staat moest stellen utopische projecten te realiseren. Het uittekenen van luchtstromen in architecturale plannen is daar één voorbeeld van. Naast Parijs stelde hij reeds tentoon in Hong-Kong, Tokyo, Berlijn, Milaan, Los Angeles en New york. Zijn project Cellar Door vult nog tot 27 april de 4000 m² van het Palais de Tokyo.
De dood van een auteur
datum 19.03.2008
Waarom treuren wij als er een auteur overlijdt wiens oeuvre voltooid genoemd mag worden? De dood van Hugo Claus is veel, maar het is geen verlies voor de literatuur: de boeken zijn geschreven, de teksten zijn klaar, er was niks meer op komst. Het verdriet van België staat in meer dan dertig drukken in de kast, en de dood van de auteur verandert daar niks aan. Het belang van een auteur ligt in zijn werk, en dat is er nog steeds. Waar zijn we dus, als de tranen ons in de ogen schieten bij het horen van zijn karakteristieke stem – en wie denken we te zijn? Waarom bellen we elkaar op, berichten elkaar, en doen we alsof er vandaag, 19 april 2008, plots minder mag gebeuren dan op andere dagen, alsof we overvallen zijn door een groots, afschuwelijk nationaal drama? Dat kan toch enkel berusten op goedkoop en gemediatiseerd sentiment! En toch: er zijn genoeg redenen om te treuren op de dag dat Hugo Claus er voor het eerst niet meer is.
Wunderbaum en NTGent spelen 10 geboden, deel 1 in NTGent
datum 14.03.2008
Gij zult theater kijken. Gij zult het theater niet verlaten zonder nagedacht te hebben. Gij zult geen antwoorden verwachten op uw vragen. Gij zult blijven de geboden overtreden. En gij zult volgend jaar terugkomen om het tweede deel van Tien geboden te bekijken. Wunderbaum en NTGent brengen momenteel het eerste deel van deze voorstelling, gebaseerd op de televisiereeks Dekalog van de Poolse regisseur Krzysztof Kieslowski. Een voorstelling waar is over nagedacht. Een voorstelling om over na te denken.
Ithaka 16 in Leuven
datum 12.03.2008
Ithaka. Na vijftien edities is het een beproefde formule: kunstminnende studenten van de Leuvense universiteit organiseren een locatietentoonstelling met werk van nog studerende of pas afgestudeerde kunstenaars. Voor deze zestiende editie vond het jonge geweld onderdak in een leegstaand gebouw waar eerder het Instituut van Land- en Waterbeheer gevestigd was. Die locatie leverde meteen de inspiratie voor de titel en het thema van dit jaar: Amphi-bios. Een concept dat voor uiteenlopende artistieke interpretaties vatbaar is, zo blijkt. Een wandeling doorheen een hybride tentoonstelling.
Ceremonia speelt Regent en Regentes in NTGent
datum 03.03.2008
Van heinde en ver zijn de mensen samengestroomd om de intrede van Ceremonia in het NTGent mee te maken. Eric De Volder rijdt voorop, gezeten op de figuurlijke ezel van de eenvoud. Hij schudt de mirakels uit zijn mouw. Met een gemak waarmee die ander water in wijn veranderde zet hij een minimum aan decor om in een maximum aan verbeeldingskracht. Hij herleidt het theater tot zijn essentiële lach en traan. Met een soepele vingerknip van hem wordt in één seconde overgeschakeld van realiteit naar fictie. Soepel, ja. Regent en Regentes is een herneming, een ‘oud stuk’ dus, maar nog lang niet versleten.
Neo Rauch in Keulen
datum 29.02.2008
In Brühl, vlakbij Keulen, ligt Phantasialand. Een soort Duitse Efteling, vermoed ik. Geen haar op mijn hoofd echter dat daar binnen wil gaan. Zeker niet als het alternatief het Phantasialand bij uitstek van de schilderkunst is. Daarmee bedoel ik de expo “Para” van Neo Rauch in het Max Ernst Museum in Brühl. Enige stop in Europa na het MOMA in New York. En de laatste tentoonstelling van Neo Rauch voor lange tijd. Want na een vijf jaar durende steile opgang van zijn carrière is de schilder aan herbronning toe. Die opgang begon met de toekenning van de Vincent prijs in 2002, bekroond met een expositie in het Bonnefanten Museum in Maastricht. Die eerste expo heb ik indertijd bezocht, sindsdien ben ik echter niet meer op een tentoonstelling van zijn werk geraakt. Hoe ironisch dus, dat ik hier in Brühl sta op wat voorlopig zijn laatste expositie zal zijn. Ik pink alvast een traan weg.
Alias de wanprater, BRONKS
datum 07.02.2008
Wanneer het zaallicht dooft, openbaart zich een ruimte die aan de linkerzijde is bezaaid met muizenvallen. Ze staan op scherp, zo valt te merken wanneer een van de personages zich na enkele scènes van het verhoogde speleiland laat vallen en door het mijnenveld van dichtklappende muizenvallen springt. De verhoging is letterlijk en figuurlijk een eiland waarop alle actie plaatsvindt, het staat in het midden van het toneel en is de focus van het podium, volgestouwd met schijnbare rommel en te veel mensen. Het is het eiland waarop Alias en zijn broer wonen, ze zijn alleen thuis en wachten op hun ouders.
Tien geboden: Deel 1, NTGent/Wunderbaum
datum 07.02.2008
Het theaterseizoen van NTGent opent dit jaar met Tien geboden, of althans met het eerste deel ervan. De laatste vijf geboden zijn, samen met een afsluitende marathonvoorstelling, voorzien voor het seizoen 2008-2009. Het stuk is, na bijvoorbeeld ook Het leven een droom van vorig jaar, een nieuwe samenwerking tussen de vaste ploeg van het Gentse stadstheater en het jonge acteurscollectief Wunderbaum. Er bevinden zich dan ook gedurig veel mensen op scène: de acht acteurs vertolken, afwisselend per hoofdstuk en per gebod, bewoners van een appartementsgebouw, dat is ingebed in de stad die min of meer samenvalt met het publiek.
Sister, Vincent Dunoyer/Rosas
datum 07.02.2008
Müller/Traktor van Jan Decorte/ Bloet, Kaaitheater en De Roovers
datum 04.02.2008
Er is een bom ontploft, maar het stof is al neergedaald en het puin bijeen gevaagd. Zo oogt het decor van Müller/Traktor: netjes postapocalyptisch. Vooraan ligt een bergje kasseien, een paar stappen verder een hoopje zand en helemaal achterin staat een grote verroeste constructie die spookachtige schaduwen op de muren werpt. Dit toneelbeeld zit de loodzware poëzie van Heiner Müller als gegoten, zwanger als die is van het gevoel van een eindtijd. Vijfentwintig jaar na zijn double bill Mauser/De Hamletmachine bij Het Trojaanse Paard gaat Jan Decorte opnieuw de confrontatie aan met het weerbarstige, moeilijk ensceneerbare oeuvre van hét Duitse theatermonument van de vorige eeuw na Brecht. En dit keer haalt hij daarvoor de schaar boven.
Liefde/Zijn handen van LOD
datum 04.02.2008
Voor Liefde/Zijn handen liet theatermaker Josse De Pauw zich inspireren door een beeld van de bekende Belgische schilder Thierry De Cordier (‘Handworst’, 1990). Het betreft een krijttekening van twee schijnbaar vergroeide onderarmen waaraan slappe handen bengelen. Misschien bevriest het beeld wel twee momenten van een opwaartse beweging van één en dezelfde hand. Waar de hand naartoe wil - of hij iets wil grijpen of aanraken - is onduidelijk. In vergelijking met het classicistische en maniëristische ideaal van ‘schone’ handen is dit eigenlijk een ‘lelijk’ beeld. Een beeld dat misvorming uitdrukt. De opgeheven arm is onnatuurlijk gebogen en die anatomische anomalie versterkt de indruk van verzwakking en krachteloosheid. Over vrienden of geliefden wordt wel eens gezegd: ‘Ze zijn als twee handen op één buik’. Zo kan men het beeld ook zien: als een kromtrekking van het gevoel van vergroeidzijn.
Onomatopee van Maatschappij Discordia/ tg STAN/ Dood Paard/ De KOE
datum 04.02.2008
Een scherp voetlicht zet de scène blank. Ze vormen een komisch plaatje, de vijf obers in witte kostuums vooraan. Wat ongemakkelijk zitten ze bij elkaar gedrumd op een veel te klein en rommelig podium, en turen met spleetoogjes naar het publiek dat druppelsgewijs de zaal binnenkomt. Het decor van Onomatopee heeft vaagweg iets van een kombuis op een groezelig schip. Een houten raamwerk waaraan grote vellen papier zijn gehecht doet dienst als achterwand. In deze muur zitten klapdeuren met ronde raampjes. De helft van het publiek mag mee op scène. Er staan stoeltjes en tafeltjes tot op enkele meters van de acteurs opgesteld. Gevaarlijk dicht dus. Treiterig biedt Damiaan De Schrijver een late toeschouwer een lege stoel aan, op de eerste rij en pal voor het stel grijnzende obers. Al gauw wijzen vijf behulpzame handen in de richting van die ene lege stoel waar niemand nog durft zitten. Gegniffel loopt door de zaal. Is het stuk nu al begonnen of niet? Ook de acteurs lijken het niet zo goed te weten. Ze beginnen een schier eindeloos gesprekje over de vermoedelijke herkomst van de suiker die ze bij hun thee doen. Sigaretten worden steeds net niet aangestoken. Plots stelt iemand voor ‘om er nu maar eens mee te beginnen’. ‘Maar we zijn toch al bezig?’ repliceert een ander naast hem.
Showtitle #63 BLACK MARK
datum 27.01.2008
Choreograaf Marc Vanrunxt gunde me tijdens een repetitiedag een blik in de keuken van showtitle #63 BLACK MARK, zijn nieuwste productie. Eerder al hadden we een informeel gesprek aan het Antwerpse Kievitsplein over werk- en levensfasen, over uien en hoe je de lagen er af pelt. Deze week verhuist het werkproces van de Antiekzolder in de Gentse Vooruit naar Kaaitheater waar op donderdag 31 januari de première te zien is.
Wunderbaum speelt Kamp Jezus in het NTGent
datum 16.01.2008
God is a DJ. God is hot. Alleen is hij een beetje ongrijpbaar. Iedereen ervaart religie op zijn eigen manier, of hij nu gelovig is of niet. Want iedereen gelooft wel in iets. Ook Wunderbaum. Kamp Jezus is een zoektocht naar de invulling van dat iets. Een brainstorm en plein public. Want religie is meer dan God. Religie is ook zingeving, het christendom is ook een eigen cultuur met eigen waarden. En bidden is ook even nadenken. Klinkt dit te belerend? Dan komt de giftige angel op de proppen.
Over het verdoken conservatisme in 'Desperate Housewives'
datum 12.01.2008
Hoe boeiend kan een serie over een aantal ‘wanhopige huiswijven’ uit de Amerikaanse suburbia zijn? Zéér, als we mogen afgaan op de gigantische kijkcijfers van Desperate Housewives. De meer dan 120 miljoen kijkers én de critici spraken grote waardering voor deze serie uit, omdat ze de hypocrisie van de hedendaagse Amerikaanse samenleving genadeloos zou blootleggen. Maar doet de serie dat eigenlijk wel?
'Glanzen' of wat theater vaker zou moeten doen
datum 12.01.2008
Soms stoot je op van die voorstellingen die al de rest in theaterland in een ander daglicht zetten. Glanzen van Lampe en De Koe werd er zo een, een paar speelbeurten na de mislukte première. Tegenover economische wetmatigheden verdedigen Claudia Schiffer en David Copperfield met veel plezier terug meer metafysica in theater. En werkelijk: een plus een maakt hier drie.
Sterf, gij christenhond!
datum 12.01.2008
‘De zon lag rood en nog jong in het oosten, zuidwaarts doomde het lage vette polderland, in het westen vloeide de stroom, met aan de overzijde het geweldig grote Dagonwoud, dat het laagland in tweeën snijdt.’ Zo begint het eerste boek over Vlaanderens bekendste ridder, de Rode Ridder. In die reeks nam jeugdschrijver Leopold Vermeiren (1914-2005) zijn lezers mee op een lange tocht, 64 boekdelen en ruim 8000 pagina’s, van de Vlaamse poldergrond tot het Midden-Oosten. Terwijl meisjes zich samenzweerderig bogen over de avonturen van Tiny, schepte Vermeiren voor de jongens een universum waarin alle paarden ‘vierklauwers’ waren, een goedaardige ridder steeds ‘fluks’ opkeek, de boog steeds ‘schietgereed’ en ‘nimmer falend’ was en de ‘warempels’ en de ‘alle donders’ niet van de lucht waren. Dat waren nog eens tijden.
Louise Bourgeois in Tate Modern in Londen
datum 06.01.2008
Kenners zijn het er stilaan over eens: Louise Bourgeois geldt vandaag als de belangrijkste, nog in leven zijnde kunstenares. Toch is ze slechts bij een select publiek bekend, wat wellicht te wijten is aan het feit dat ze zich haar leven lang ver verwijderd hield van gangbare modes en tendensen. De tentoonstelling die momenteel in het Tate Modern (tot 20/01) te bezichtigen is, omvat zo’n tweehonderd creaties waaronder een aantal sleutelwerken van de inmiddels zessennegentig jarige Frans-Amerikaanse beeldhouwster. Over tien kamers verspreid wordt verslag gebracht van haar verlangens, liefdes, verdriet, angsten en pijn.
Over Zand erover!? van Victoria Deluxe
datum 13.12.2007
Sociaal-artistieke projecten zijn goed van inborst, en dienen daarom met een andere pen gerecenseerd te worden dan sociale dan wel artistieke projecten elk afzonderlijk. Daar hoef je geen Bert Anciaux voor te heten. Wat uw recensent echter zag in het afgelegen pand alwaar CC Evergem en Victoria Deluxe de handen in elkaar hebben geslagen, stemt echter tot algemene tevredenheid en zelfs lichte euforie. Ga dat zien nu het nog kan!
Robert Devriendt in Brussel
datum 02.12.2007
Meer dan ooit zijn we het beu om verteld te worden wat we in een kunstwerk moeten zien. Als een werk niet direct aanspreekt, is een beetje uitleg nog welkom. Maar van een schilderij dat zichzelf uitlegt, dat te anekdotisch is, moeten we niets hebben. Er moet een beetje mysterie zijn, we moeten er zelf een verhaal in kunnen zien. Ook in de film is deze trend waar te nemen. David Lynch bijvoorbeeld maakt films die uit niets anders dan los aaneengeschakelde scènes bestaan. Het is aan de kijker om er een betekenisvol geheel van te maken. Daarbij is niet één betekenis de juiste, alle betekenissen zijn evenwaardig.
Concertbespreking Ash Grunwald in De Fagot, Ingelmunster
datum 22.11.2007
Ash Grunwald, Australisch blueswonder met een voorliefde voor de Delta Blues terwijl er delen Howlin’ Wolf, Robert Johnson, Ben Harper en North Mississippi Allstars in zijn muziek weerklinken, trad maandag en dinsdagavond aan in het tweemaal uitverkochte muziekcafé De Fagot. Vorig jaar had Grunwald tijdens zijn passage langs het Labadoux festival al het mooie weer gemaakt, en dat was het publiek niet vergeten.
Concertbespreking Devendra Banhart in Rijsel
datum 17.11.2007
Enkele maanden geleden verraste Devendra Banhart met zijn vijfde album ‘Smokey Rolls Down Thunder Canyon’, een avontuurlijk, rijk geschakeerd groepsalbum waarop de kwajongen van weleer grotendeels in een melancholische bui lijkt te verkeren. Omdat de - tot aanvoerder van de new folk beweging gekroonde - hippie, België bij de huidige tournee niet aandeed, dienden we woensdagavond naar het naburige Rijsel af te zakken waar de bebaarde bard in het voormalige bioscoopcomplex Le Splendid met een vijftal volgelingen aantrad.
datum 12.11.2007
Zelfs als u niet gezwind (want via Urbanmag) door de glazen deuren van deSingel of voorbij de buitenwippers van Petrol bent geraakt, zelfs dàn was het uw opdracht als cultuurminnend herfstnostalgicus om eens binnen te lopen bij De Avonden, de nieuwe boreling van de bedenkers van De Nachten en Zwarte Zondag. Dat het ongeveer een kruising van die twee is gebleken, even intiem en verzuild als het tweede maar iets minder hip dan het eerste, mag geen toeval heten. Waarom een succesformule wijzigen? Over het algemeen was 2007, om het met de jury van de AKO-literatuurprijs te zeggen, ‘een zeer goed jaar’, en daar rekenen we dus ook de oogst van het najaar bij. Overigens had ook de gemiddelde Frank Sinatra-imitator niet op de affiche misstaan, als u de vergezochte knipoog begrijpt.
Over Naderingen van Bernard Dewulf
datum 07.11.2007
Af en toe besluipt mij het gevoel Bernard Dewulf te willen zijn. Niet de man zelf natuurlijk (vader, minnaar, of zelfs dichter), maar de blik die uit zijn stukjes spreekt, om de andere dag in
De Morgen. Alsof ‘het dagelijkse’ dan toch even zijn gewicht verliest, van aangesleept en aanslepend spektakel, zo schijnt de blik van Dewulf me dan toe, temidden van de drukdoende krantenkoppen. Een plek waar het licht van de vorige dag zich heeft verzameld, een vlek die mij de krant doet lezen – omdat ze aan het dagelijkse een lichtheid teruggeeft waarvan ik elke dag hoop dat ze mij bijtijds overvalt. Zo naar je vrouw of je kinderen kunnen kijken, of naar een andere vrouw, in een of andere spiegel, met jezelf als schaduw van al je verlangens, maar dan in het ongenadige licht van de werkelijkheid: het is een kunst. Een kunst die haar tijd neemt – vlekkerig als de zomer of krakend wit als sneeuw, getekend door het licht van die dag. De kunst van iemand die zijn pen gebruikt als een penseel, of die in elk geval veel naar schilders heeft gekeken.
datum 07.11.2007
En toen werden ‘De Nachten’ ‘De Avonden’. Vaarwel vrolijke chaos die zo eigen was aan De Nachten. In plaats daarvan kregen we een net georganiseerde ‘avond’ in deSingel. Geen heen-en-weergeloop meer tussen verschillende zalen, evenmin als de naar bier geurende gangen waarlangs we ons een weg naar die zalen moesten banen. Eén zaal en twee literaire hoogvliegers moesten het publiek in groten getale naar deSingel lokken, die 2de november. Met ronkende namen als Grunberg en Brouwers kon dat niet mislopen. En inderdaad, de Rode Zaal zat afgeladen vol. Weliswaar met een publiek waarvan de gemiddelde leeftijd iets hoger lag dan op De Nachten.
Wachet auf - Alexander Baervoets
datum 19.10.2007
Na meer dan vier jaar relatieve stilte is choreograaf Alexander Baervoets aan heropstanding toe. Wachet auf heet zijn nieuwste productie. De titel verwijst niet voor het eerst in zijn oeuvre naar een Bach-cantate en vervangt de oorspronkelijke werktitel, Girlz only. Hoe doe je dat, herrijzen na een lange periode van luwte? We vroegen hem dat en meer in Monty, Antwerpen waar hij de productie voorbereidt samen met vier danseressen – Claire Croizé, Elodie Juan, Karen Lamberts en Lin Snelling, met geluidskunstenaar Daniel Janssens en met lichtontwerper Hans Meijer.
Documenta 12
datum 18.10.2007
Het is stralend weer op het laatste weekend van Documenta 12. Maar de zon heeft plaats moeten ruimen voor kunst. Véél kunst. Tijdens deze editie hebben maar liefst 750.000 cultuurliefhebbers de meer dan 500 kunstwerken bekeken van wel 113 kunstenaars.
Over Inbetween van Benjamin Vandewalle en Vincenzo Carta
datum 30.09.2007
In een ouderwets theater had het neergelaten doek een gaatje om vanop het podium in de zaal te kijken voor de aanvang van de voorstelling. Bij Inbetween worden de rollen omgekeerd. De toeschouwer zet zich voor het gaatje en observeert wat achter het doek gebeurt; Maar vooral observeert hij zijn eigen perspectief
Sound Of Music en Klinkende Stad in Kortrijk
datum 26.09.2007
Kortrijk laat voor enkele weken klanken los op eigen grondgebied: concerten, filmvertoningen, een tentoonstelling en een parcours van geluidsinstallaties- en sculpturen weerklinken in de stad. Bijna geluidloos voor diegenen die het niet weten, erg hoorbaar voor de bezoekers van het Happy New Ears Festival.
Afscheid van een oma bij An de Donder en Larf!
datum 04.09.2007
Vooral in het jeugdtheater duiken er elk seizoen weer een paar op: voorstellingen over ‘oudjes’ die weer kind lijken geworden. We gaan daar zo makkelijk over. Bomma van HETPALEIS en Hoe oma plots verdween van Larf! en Sermoen Theatermakers pakten het onlangs een stuk subtieler aan, maar dat maakt de vraag alleen boeiender. Hoe gaan kunstenaars in tijden van ‘vergrijzing’ om met de verbeelding van hoge ouderdom, en met de maatschappelijke clichés erover?
Maya Schweizer & Clemens von Wedemeyer - Metropolis, Report from China (2006)
datum 04.09.2007
Met Metropolis, Report From China staan Clemens von Wedemeyer en Maya Schweizer zeker niet alleen in hun kritische reflectie op de ontwikkelingen die China de laatste jaren doormaakt. Hun doelstelling om Metropolis van Fritz Lang over te doen in een hedendaagse Chinese setting mag dan niet de beoogde fictiefilm als resultaat kennen, laat staan dat het duo op de proppen komt met een film die de impact van Metropolis zou kunnen benaderen, het documentair verslag van hun bezoek aan China is niet zonder verdienste. Zo toont hun documentaire ondermeer aan dat ‘urban myths’ vaak niet meer zijn dan broodje-aap verhalen, weliswaar met hevige humanitaire consequenties.
Mightysociety 4
datum 03.09.2007
Mightysociety is een ambitieuze cyclus van tien voorstellingen die worden geschreven door de spraakmakende Nederlandse theatermaker Eric de Vroedt (1972). De kaarten liggen open en bloot op de website van de Vroedt zelf: “Geen klassiekers of kunst om de kunst, maar nieuw geëngageerd theater over brandende actuele kwesties. Het schreeuwerige pamflet uit de jaren zeventig voorbij, maar wel met twee voeten midden in de wereld.”
Schets of Schim in Gent
datum 13.08.2007
Hoe rationeel is architectuur? Dat is de vraag die op de tentoonstelling Schets of Schim wordt gesteld door het naast elkaar plaatsten van werken van outsiderkunstenaars en ontwerpen van architecten. Een zeer interessante kwestie, maar moeilijk te beantwoorden, zo bleek .
McCarthy in Antwerpen
datum 09.08.2007
Ik heb Paul McCarthy altijd een viespeuk gevonden. Lange tijd weigerde ik zijn videowerk te bekijken dat ik in diverse museums tegenkwam. Ik vond het ronduit walgelijk. Je zag de kunstenaar verwikkeld in orgastische scènes, met de broek op de grond of ingesmeerd met ketchup en stront. Hij was gemaskerd, maar je herkende hem aan zijn misvormde hand. Hij legde zijn penis tussen een broodje, speelde een geperverteerde kerstman of neukte een boom. Een echte vetzak.
Watou 2007
datum 25.07.2007
Voor de meeste landgenoten is het ongelooflijk ver rijden maar vinden doe je het wel, het dorp van hommelbier en kunst. Een zondagse uitstap met de nationale feestdag nog in het achterhoofd, en alleen maar quasi ongerepte Westhoek in het vizier, slechts hier en daar een kleine modificatie – groote oorlogen niet meegerekend. Ik zou bijna zeggen: daarvoor mag je me altijd wakker maken. Zij het dan dat een grand cru niet elk jaar uit de fles komt. Plat water zoals Yoko Ono het bedoeld heeft, zover gaan we niet, maar toch heeft deze Poëziezomer van Watou verwachtingen in te lossen die ze niet helemaal waarmaakt. Toch is ze op haar beste momenten best wel interessant en gaan de wenkbrauwen meer dan eens omhoog, of het hartje aan het bonzen; alleen gebeurt dat niet genoég.
Jack Hazan & David Mingay, Rude Boy (1980)
datum 22.07.2007
Het derde luik van het punkthema in het MuHKA was gereserveerd voor Rude Boy (1980), een docufictie van Jack Hazan en David Mingay. De film richt zich op The Clash in de aanloop naar het grote succes, ten tijde van de opnames voor hun tweede album Give ‘Em Enough Rope en hun tournee door Groot-Brittannië in 1978. Tegelijkertijd doet Margeret Thatcher een gooi naar het premierschap. De fictieve gids die ons bij de politiek geëngageerde punkgroep introduceert is Ray, een would-be roadie maar vooral een would-not-be anything.
Derek Jarman - Jubilee (1978)
datum 11.07.2007
Een vroege zomeravond, de terrasjes gevuld met glazen wijn en verwachtingsvol gekwetter, enkele verdwaalde shoppers struinen door de resten van een succesvolle winkelwandeldag. In het MuHKA – voor de gelegenheid verborgen achter de Sinksenfoor –staat de eerste van een reeks films over punk op het programma: Jubilee van Derek Jarman (1942 – 1994). De tweede film van deze moderne renaissanceman werd gefilmd in 1977, hoogtepunt van de Engelse punkbeweging én het jaar van het 25-jarige jubileum van Queen Elizabeth II. In Jubilee wijst het verleden naar punk én verwijst Jarman punk naar het verleden.
Watou 2007: in de ban van de stilte
datum 04.07.2007
Watou is een klein West-Vlaams dorpje aan de Franse grens waar jaarlijks de inmiddels legendarische poëziezomers plaatsvinden. In Watou wordt steeds gestreefd naar een symbiose van literatuur, beeldende kunst en de omringende natuur / architectuur. Voor de editie van Watou 2007 werd de Italiaanse curator Giacinto di Pietrantonio aangesproken. Die nam de versregel “Een lek in het zwijgen: noise-” van de Nederlandse dichter Hans Favery als uitgangspunt om een fraaie tentoonstelling op poten zette rond lawaai, geruis, gestotter en (pijnlijke) stiltes tijdens een gesprek. Of zoals Erwin Mortier het verwoordt: “Stamel geduldig vervallen syllaben- maar stamel niet al te vaardig”.
datum 03.07.2007
Het hoofd van George W. Bush, een butt plug en een hoop stront die als gigantische luchtballons neergeplant zijn in een groen beeldenpark. Het is werk van de Amerikaanse kunstenaar Paul McCarthy (°1945) die tentoonstelt in het Middelheim. In het najaar loopt er een overzichtstentoonstelling van McCarthy’s werk in het SMAK. Zijn oeuvre is radicaal en uitdagend. Maar hoe subversief kan kunst vandaag zijn? En is de moderne kunst ooit wel subversief geweest?
VAN PRODUCT PLACEMENT TOT IDEA PLACEMENT
datum 03.07.2007
Onlangs vroeg een journalist aan cultregisseur David Lynch wat hij vond van product placement in films. Zijn antwoord was kort en krachtig: ‘Total fucking bullshit’. Wie zou hem zo meteen ongelijk geven? We worden al overspoeld door reclame, dus de strategische integratie van commerciële producten in televisieseries en films kunnen we missen als kiespijn. Maar het is een legitieme vraag waarom we het dan steeds meer zien opduiken, zeker omdat sluikreclame in Vlaanderen zelfs verboden is.
KRITISCHE MOGELIJKHEDEN VAN DESIGN
datum 03.07.2007
Tot begin juni liep in het Hasseltse centrum voor beeldende kunst en vormgeving Z33 de tentoonstelling Nº 15 Designing Critical Design waarin het kritische potentieel van hedendaags design tot thema werd verheven. In drie solo-exposities gaf de tentoonstelling plaats aan de ‘kritische’ ontwerpen van Jurgen Bey (NL), Martí Guixé (ES) en het designerduo Anthony Dunne & Fiona Raby (UK).
Luc Tuymans in het Fotomuseum en Zeno X - Antwerpen
datum 27.06.2007
Luc Tuymans is een man van vele talenten: hij schildert, hij denkt, hij praat, hij zingt. Dat laatste heeft de cultuurminnende tv-kijker in LUX XL kunnen zien én horen op een vrijdagavond nog niet zo lang geleden. En door al deze bezigheden heen blaast hij dikke slierten rook de wereld in. De Antwerpse kunstenaar is een fervent roker, en dat je dit er maar moet bijnemen als bezoeker van I don’t get it in het Fotomuseum zal je geweten hebben. De zaal op de 4de verdieping doet tijdelijk dienst als bibliotheek van Tuymans’ beelden die de basis vormen voor de schilderijen. Nieuw werk was te zien in beide Zeno X galerieën: Les Revenants.
Salman Rushdie
datum 24.06.2007
Salman Rushdie (°1947), auteur van onder meer Schaamte, Middernachtskinderen en De Duivelsverzen staat opnieuw in het oog van een religieuspolitieke storm. De verbanden die feit en fictie omzwachtelen raken andermaal doorbloed. Schrijven we een nieuw hoofdstuk over de symboolfunctie van culturele uitingen in een geopolitieke wereld? Of verdringt de hetze de aandacht voor de literaire prestatie?
De Filmfabriek - 'Serre, het begin'
datum 23.06.2007
Het installatiesprookje ‘Serre, het begin’ is zeker uniek. Het houdt nog het best het midden tussen een jodengaskamer, een poëtisch-paranoïde vertelling en de eerste spoorlijn, want ook daar zaten verbaasde koeien gebiologeerd naar te kijken, het door de voorstelling gehuldigde adagio ‘de omgeving klopt niet’ indachtig. Boeien kan het niet van begin tot einde, en het is ook een beetje vrijblijvend, maar als u eens een halfuurtje niets te doen heeft?
Exercices Spirituels van Olivier Smolders
datum 18.06.2007
In afwachting van het verschijnen van de dvd van Nuit Noire, het langspeeldebuut van Olivier Smolders uit 2005, kunnen we ons laven aan Exercices Spirituels, een verzameling van zijn kortfilms. Deze collectie omvat ongeveer 20 jaar filmwerk van Smolders (°1956) die naast regisseur ook producer, publicist en professor aan het INSAS is.
'Das Kapital', Rimini Protokoll
datum 05.06.2007
‘Das Kapital op toneel brengen? Ja ok, maar…’. Met die ingesteldheid zullen er allicht velen naar de KVS-bol zijn afgezakt, oude hippies, oude yuppies, gebrand om elkaars ongelijk op toneel te zíen. Meer dan dat werden vragen gesteld, zodat de voorstelling een zwart-wit-karakterisering ontliep en eerder een muf jasje aantrok, assorti met het decor dat een oude burgerlijke huiskamer annex bibliotheek voorstelde. Die ze ons wel mee intrekken: met gezapige verhalen, een ritme van voor de installatie van de Berlijnse Muur, aftandse geluids- en videoapparatuur, en zo kan ie wel weer. De totaalindruk is nogal klef, maar blijft evengoed aan je kleven.
Luc Tuymans in Antwerpen
datum 03.06.2007
In het schilderij The Valley van Luc Tuymans zit een haar. Ik heb het zelf gezien toen ik zaterdag naar zijn tentoonstelling Les Revenants ging kijken in Zeno X Storage. Het is een zwart borstelhaar en het plakt in de verf waarmee de achtergrond is geschilderd. Dat heb je met die goedkope platte borstels, waarvan Tuymans in Kunsthart toegeeft dat hij ze gebruikt (“met duur materiaal kan ik niet werken”). De schilder kennende heeft hij het haar misschien wel met opzet laten zitten. Zoals hij in het werk The Book ook de vouw heeft geschilderd van het boek dat hij voor het werk heeft gebruikt.
Gesprek met Jacopo Godani
datum 28.05.2007
Het Kunstenfestivaldesarts 07 is bij wijlen te gebruiken als een prisma waarin het licht afbuigt en dingen zich herschikken. Zo vond ik tussen de brochure bij de Kfda-voorstellingen van William Forsythe in het Théâtre National een flyer waarop het Koninklijk Ballet van Vlaanderen een reeks opvoeringen aankondigt in hetzelfde Théâtre National. Niet toevallig, daarvoor zat natuurlijk hun flyer net in deze brochure, gaat het om Impressing the Czar, een choreografie van William Forsythe die hij als geschenk meegaf aan zijn medewerkster Kathryn Bennetts toen na het opdoeken van Ballett Frankfurt, Bennetts in Antwerpen het KBvV onder artistieke vleugels nam.
De diamanten die het genie van Forsythe in de danspoel gooide hebben recent te lande meer mooie rimpelingen opgeleverd. In april toonde het KBvV in wereldpremière Simulations, een choreografie van Jacopo Godani.
Nogmaals: 'Kamermuziek' van Paul Mennes
datum 07.05.2007
Het is niet netjes om te spreken over een roman waar men niets aan vindt – men zou trouwens bezig kunnen blijven – maar als diezelfde roman de hemel wordt ingeprezen, dan wordt het moeilijk om te zwijgen. Ik heb niets dan ergernis, depressie en medelijden ervaren tijdens het lezen van Kamermuziek, de jongste roman van Paul Mennes – een recente recensie spreekt echter van een ‘boek dat er kloef op is’; in de inleiding op een recent interview met Mennes wordt dezelfde roman een ‘nieuw geweldig boek genoemd dat op luid handgeklap is onthaald’.
Concertbespreking Krems (Oostenrijk)
datum 04.05.2007
Na vijfentwintig jaar stilte verscheen vorige maand ‘Part Two – The Endless Not’, de nieuwe cd van het legendarische Britse kunstenaarscollectief Throbbing Gristle. Deze plaat kwamen Genesis P-Orridge en co live voorstellen met, op uitnodiging van de groep zelf, Alan Vega in het voorprogramma, die trouwens ook een nieuwe plaat te promoten had.
Bedenkingen bij Dagen Zonder Lief
datum 02.05.2007
Dagen zonder lief typeert een nieuwe generatie bijna-dertigers als pragmatisch ingestelde levensgenieters. Huisje, jeepje, kindje. Ze slagen erin hun twijfels te verbergen en hun verdriet dood te zwijgen. Alles voor de schone schijn, voor de waan van het geluk. Met ons gaat het toch goed? Tot de liefdesengel komt en hen wakker kust.
Over Zwarte Zondag
datum 29.04.2007
Wie rijmt over ‘de stront van mijnen hond’ en daar een halfbakken allegorie van de liefde van maakt, kan bij de ware literatuurliefhebber wellicht op een meewarende grimas rekenen. Als Alex Agnew het doet dan is dat ‘leuk’. Combineer beide ondenkbare uitersten en daar is Sammy Deburggraeve al, klaar om ons te woord te staan over al dat poëzie-ongein.
Over Zwarte Zondag
datum 18.04.2007
Terwijl de hele wereld Pasen viert, en slechts maar een derde daarvan weet waarom, weet iedereen die op zondag 8 april afzakte naar de Petrol verdomd goed wat hij kan verwachten. En toch. Een verkenning van het thema “zwart” in de literatuur, in de muziek, in de performance? “Zwart” als stijlicoon gekoppeld aan een inhoud? Dat is zo raak geformuleerd dat wij met een heleboel vragen bleven zitten, klaar om proefondervindelijk uit de weg geruimd te worden.
Ignatz
datum 17.04.2007
Dit voorjaar bracht de Brusselse striptekenaar Bram Devens onder het pseudoniem Ignatz zijn tweede cd uit op het Gentse Kraak-label. Dit simpelweg ‘II’ getitelde album klinkt een stuk songgerichter dan zijn voorganger en kon op een hoop lovende kritieken rekenen. Als gevolg hiervan speelt Ignatz de komende maanden een hoop concerten, waaronder een kleine tournee door de UK. Hierover sprak ik met hem begin april in het Brusselse schaakcafé Greenwich.
Toneelgroep Ceremonia speelt Mesdames et Messieurs
datum 31.03.2007
Mesdames et Messieurs, entrez dans le vreemde wereld van Eric De Volder. Une fois que les aanpassingsmoeilijkheden achter le dos zijn, word je ingewijd in de mysteriën van wat ooit Gents best bewaarde theatergeheim was. Dat is Eric De Volder intussen al lang niet meer. Steeds meer mensen vinden de weg naar waar hij met toneelgroep Ceremonia zijn territorium afgebakend heeft. Zijn wereldje. Waar elke avond weer het mysterie voltrokken wordt. En de voorstelling Mesdames et Messieurs heeft zijn eigen stekje binnen deze wereld, binnen dit ritueel. Of durft ze het aan hier en daar een grens te overschrijden?
Love.death. My life with ting -yu. Oh wait, I am you... van Tarek Halaby en Sue-Yeon Youn / This is
datum 31.03.2007
Het festival Something Raw programmeert de Palestijns-Amerikaanse Tarek Halaby en de Spanjaard Pere Faura in een dubbelprogramma. Ze vinden allebei hun wortels in een gemeenschappelijke popcultuur. Beiden gebruiken ze er elementen uit om tot een persoonlijk, autobiografisch discours te komen. Beiden kaarten ze ook het thema liefde aan en vooral dan de moeilijkheden ervan. De ene maakt het wat morbider dan de andere, maar zowel bij Faura als bij Halaby loopt als rode draad ook het element van imitatie en het spelen met andere persona´s.
Act of living, Catalogue of failure
datum 31.03.2007
In ´Act of living – Catalogue of failure´ zet Nada Gambier een sociaal experiment op poten. Ze onderzoekt hoe mensen zich gedragen wanneer alle sociale structuren en regels wegvallen. Daarnaast loopt ook het falen van communicatie als een rode draad doorheen de voorstelling. In een niemandsland bewegen de dansers zich voort tussen gelatenheid en wanhoop, tussen bewustzijn en verdoving.
Couple-like van Ugo Dehaes en Keren Levi
datum 31.03.2007
In Couple-Like tasten Ugo Dehaes en Keren Levi de grenzen van hun samenzijn af. Via een reeks bewegingen brengen ze een discours op gang dat schippert tussen zakelijk onderzoek en intimiteit, tussen dierlijkheid en menselijkheid. Hun voorstelling maakt deel uit van het programma dat het Vlaamse cultuurhuis De Brakke Grond in Amsterdam op poten gezet heeft voor Something Raw, een internationaal dans en performance festival.
66 vragen naar aanleiding van 'Het schervengericht' van A.F.Th.
datum 17.03.2007
1. Het schervengericht, twee weken geleden verschenen, is de lijvigste roman van A.F.Th. Van der Heijden totnogtoe – het derde deel van De Tandeloze Tijd, dat in twee delen uiteenviel, niet meegerekend; in die twee boeken liepen tientallen personages rond, en hier gaat het om één man en zijn nemesis, gadeslaan door een Griekse god met een groot uitgevallen auteursfunctie – is het technisch en commercieel nog mogelijk om een roman in één band te publiceren die meer dan 1050 bladzijden telt, zonder dat het boek op een bijbel begint te lijken?
Couple Like, Keren Levi & Ugo Dehaes
datum 08.03.2007
Een sobere setting, twee mensen wachten schijnbaar tot al het publiek heeft plaatsgenomen en het geruis van het geroezemoes langzaam weg sterft. Pretentieloos en lichtelijk nonchalant kijken twee mensen je op de tribune aan. Is dit het begin van een magische wereld waar in je hoopt meegezogen te worden en nergens meer aan te kunnen denken dan alleen maar in ritme, beweging en geluid? De afwezigheid van decor en de droge sobere opzet waar niet de jus van muziek, licht of kostuum overheen is gegoten zorgt voor een schril contrast met de voorstelling van Ann Liv young. Ann Liv Youg maakt met haar voorstelling Snow White op het Something Raw festival een spetterende overweldigende collage van popsongs, kitschbeelden en sex.
Couple Like, Keren Levi & Ugo Dehaes
datum 08.03.2007
Bij de aankondiging van het werk van Keren Levi en Ugo Dehaes in het kader van het internationaal dansfestival Something Raw wordt de nadruk gelegd op de groei van intimiteit tussen twee individuen die zich zo als Couple-like binnen een gesloten ruimte gaan verhouden. De ruimte waarbinnen hun onderzoek geconfronteerd wordt met een publiek bevindt zich in het Vlaams cultuurhuis De Brakke Grond in Amsterdam.
Couple Like, Keren Levi & Ugo Dehaes
datum 08.03.2007
Een vrouw en een man, blootsvoets staan ze naast elkaar. Ze bekijken het publiek dat een plaats op de tribune zoekt in de verder lege zwarte zaal. Dan richten ze zich naar elkaar, raken elkaar met het puntje van hun neus. Na deze korte begroeting haken ze zich in elkaar vast om een begin te maken met wat je een zoektocht zou kunnen noemen. Naar elkaar, naar de verhouding tot elkaar en daarmee naar zichzelf.
Couple Like, Keren Levi & Ugo Dehaes
datum 08.03.2007
Voor de tweede keer komt choreografe Keren Levi naar het jaarlijkse Internationale Dans en Performance Festival Something Raw in Amsterdam. Dit maal in samenwerking met Ugo Dehaes. Samen maakten ze Couple-like, een voorstelling die nu niet bepaald bruist van energie.
Een beetje zee in Leuven, met net iets te weinig mest
datum 18.02.2007
Ik ga naar Echo van de maan (Ensemble Emanon) en ik weet niet wat mij te wachten staat. Mijn poging zo weinig mogelijk te weten te komen over een voorstelling voor ik ze ga bekijken, is dit maal zo goed als geslaagd. Zo goed als, want vermijden dat er iets met het werk van Lorca, Pessoa en Gerard ‘t Zand zou worden gedaan, kon ik net niet. Dat zijn dichters, denk ik, en geen makkelijke. Ik hoop dat ik het versta en dat wat de makers er ook mee doen, ze dat traag gaan doen, anders zal ik achteraf moeten doen alsof ik het verstaan heb. Ik mag blij zijn dat ik niet gezien heb dat de voorstelling als muziektheater wordt aangekondigd. Wellicht was ik ook daar wat bang voor geweest.
Au nom du père door Eric De Volder
datum 01.02.2007
Van producties als Oorlog of Platform kan je snappen dat ze op het Theaterfestival staan. Zij weerspiegelen én herinterpreteren zo sterk de brandende tijd en de globalistische wereld waarin ze gemaakt zijn, dat ze bijna vanzelf ‘belangwekkend’ worden. Maar Au nom du père van Eric De Volder? Wat is nu opzienbarend aan een voorstelling over een uitgedroogd huwelijk dat onder de kerktoren ontspoort in een zelfmoorddrama? Door haar tijdloze thema lijkt ze veeleer uit de tijd. Of niet?
Biest door de Wetten van Kepler
datum 01.02.2007
Als het theater vandaag ergens de uitdrukking van is, dan wel van de grootstedelijke veel- en vluchtigheid. Het gaat over de globalistische branden en ons verlies aan contact, met audiovisuele hoogstandjes in multi-samenwerkingen. Het verhaal is uiteengeslagen in een gelijktijdigheid van beelden, we bevatten het niet meer. En dan is er plots zo’n voorstelling als Biest, van het Nederlandse gezelschap De Wetten van Kepler. Het toont twee bonkige boerenvrouwen, moeder en dochter, in een traag opbouwend plot rond oude waarheden. Wat zoekt het theater op het platteland?
NTGent
datum 20.12.2006
Un drôle de titre. Een drol van een titel. Het klinkt grappig, maar is het dat wel? Het heeft in elk geval een wrang kantje. Tragikomedie dus? Uw darmen: hoe we een oud verhaal, de mythe van het Parisoordeel, proberen te verteren, en hoe het een verrassend modern verhaal blijk te zijn. Een marktonderzoek: wat ligt er op úw lever? Wat moet er bij u dringend eens uit? Hoe is het met uw hol, uw leegte? Een gekke titel. Maar wel een vlag die zijn lading dekt. Al hangt er dan een geurtje aan die lading.
'Nusch' van Tg STAN had ook onder de categorie 'wijn' gekund
datum 13.12.2006
Een avondje poëzie, dans en uitgelezen wijnen voor u uitgekozen door Frank Vercruyssen: wie kan daar in godsnaam ‘nee’ tegen zeggen? Alvast niet het dertigtal uitverkorenen dat voor Nush plaats mocht nemen achter een gigantische maar sobere tafel. Het repetitiehok van Tg STAN is lange tijd onbetreden gebleven, althans door wie er niets te zoeken had. En het is na afloop nog maar de vraag of we daar nu wél een reden toe hadden. Liever een verzegeld graf dan eentje vergezeld van grappa?
Film zonder meer te Parijs
datum 12.12.2006
Wat betekent een weekje Parijs, opgebouwd rond twee festivals, een overdosis expo’s en een heuse cashflow de naam ‘lichtstad’ meer dan waardig? We zochten het proefondervindelijk uit, althans: ‘we’ in de eerste helft van de week en het eerste deel van dit omvangrijk verslag, een solitair ‘ik’ in de tweede helft ervan. Hoewel…
Theater, muziek en randfenomenen te Parijs
datum 12.12.2006
Wat betekent een weekje Parijs, opgebouwd rond twee festivals, een overdosis expo’s en een heuse cashflow de naam ‘lichtstad’ meer dan waardig? We zochten het proefondervindelijk uit, althans: ‘we’ in de eerste helft van de week en het eerste deel van dit omvangrijk verslag, een solitair ‘ik’ in de tweede helft ervan. Hoewel ...
Over 'Tirza', 'Het derde huwelijk' en de 'actualiteit'
datum 06.12.2006
Dit zijn donkere tijden! Sinds elf september - door enkelen zelfs het begin van de Derde Wereldoorlog genoemd - lijkt er in de Westerse wereld, meer nog dan vroeger, een verlangen ontstaan te zijn naar inzicht, richting, verlichting, verklaringen, relevantie, duiding en - kortweg - hulp. De sfeer van algemene problematiek waarin de wereld verkeert, roept snelle reacties, politieke gebruiksaanwijzingen en hoogdringende reflecties in het leven. Hulp heeft de 'mens' sinds het begin van de moderniteit sowieso nodig gehad - misschien is dat verlangen naar hulp, in een wereld zonder God, wel het belangrijkste kenmerk ervan - maar nu is het vijf voor twaalf. De eenentwintigste eeuw is begonnen, bevolkingsgroepen verschuiven en worden verschoven, steden worden broeinesten van geweld, onrecht en dood, de aanwezigheid van de medemens - de ander - is iets dat beter, onafgezien dan nog van kleur, afkomst of gezindte, wordt vermeden. In Nederland en België is dat niet anders: het volstaat een korte samenvatting te geven van de vijf meest recente jaaroverzichten - of, waarom niet, van de literaire receptie als er twee 'boegbeelden' nog eens naar buiten treden. Hoe zit dat nu eigenlijk met de tijden waarin wij leven?!
Romeo Castellucci op zoek naar een universele zijnstoestand
datum 24.11.2006
Geboorte, leven en dood zijn één groot esthetisch gebaar in Hey Girl van Romeo Castellucci, deze herfst te zien op het Festival d’Automne te Parijs, en in April 2007 ook in deSingel in Antwerpen.
Zeldzame werken / Jan Decorte
datum 28.10.2006
Jan Decorte is terug. Moeten we daarom juichen? Zeldzame werken 2 is het vervolg op een eerste reeks zeldzame werken die het festival van Avignon in 2005 haalde. Zijn jongste productie bestaat uit twee korte monologen: & - and – en Burgaudine. Decorte schreef de tekst, nam daarbovenop het scenario en de regie voor eigen rekening en deed beroep op zijn echtgenote Sigrid Vinks voor een deel van het acteerwerk. Home- en self-made dus. Het tekstmateriaal schreef hij bij elkaar tijdens zijn depressieve periode, waarin hij wel van het toneel leek verdwenen. Of dat nu net het meest geschikte moment was om een goede theatertekst te schrijven, valt te betwijfelen. In elk geval is Jan Decorte zulk een kleurrijk figuur in het theater dat het de moeite loont hem in het oog te houden. In Zeldzame werken 2 lijkt hij echter vooral een ei kwijt te willen. De broedperiode werd helaas vroegtijdig afgebroken. Goed begonnen is niet altijd afgewerkt.
Blindelings - Blindenrestaurant
datum 23.10.2006
Schoorvoetend betreed je een ruimte waarin je met geopende ogen even lijkt te slaapwandelen. De duisternis van het Blindenrestaurant zet niet alleen de perceptie van het meest vertrouwde zinorgaan op het spel, maar daagt ook elk ander zintuig uit. Vòòr en tijdens de maaltijd staat een blinde of slechtziende ober ons in het donker geduldig bij. Wanneer we na de maaltijd terugkeren naar een verlichte zaal vragen zij of wij bereid zijn hen verder te begeleiden. Niet zozeer angst of beklemming, als wel verwondering en verrassing volgen op de confrontatie met de verhullende sluier van duisternis die tijdens dit culinaire concert Blindelings over onze ogen wordt uitgeworpen.
Maar geef mij in godsnaam wel een eigen zoon!
datum 20.09.2006
Welkom! Laat de gastvrije uitnodiging van een deurmat ons vooraan op scène in grote letters verstaan. Welkom? Vragen we ons even later misschien wel af. Braaf Pietsjen veegt er nog liever zijn bestofte laarzen aan af. Als de ongeboren zoon van Triphon en Quintine is hij de absolute afwezige in het gezin Muys. In volwassen gedaante blijkt hij echter toch aanwezig, weliswaar in de marge van het volkse dorpsverhaal dat op scène in korte sequensen uiteenvalt. De religieuze overtuiging dat hij kost wat kost een kind wil verwekken, vervult Triphon geleidelijk aan van een blinde en nietsontziende bezetenheid. Stevig knoopt hij het in zijn hoofd 'in godsnaam' nood te hebben aan een nakomeling. Met Au nom du père schildert Eric De Volder een tragikomisch tableau van een oer-Vlaamse familie die stilaan verteerd wordt door de kinderwens van een op hol geslagen vaderfiguur.
Brel 2 door Toneelgroep Oostpool
datum 19.09.2006
Vooraf had ik het in mijn malle hoofd gekregen om Brel, de zoete oorlog niet te zien. Hoewel het toen wel klopte: om een voorstelling rond het fenomeen Brel - démi-chansonnier démi-cheval - te gaan bekijken, smaken en mogelijk ook nog eens naar wààrde te schatten, moet je op z'n minst al met de basis van deze 'Grote Belg' hebben kennisgemaakt. Voorheen typeerde ik Brel meer zoals Hans Teeuwen doet in zijn hilarische 'literair-cafésketch', ietwat lacherig dus met het beeld van linkse, zichzelf héél serieus nemende intelligentsia die bij elke bijeenkomst over hetzelfde praten. Dat Brels werk hier het exacte tegendeel van vormt, zoals onder meer te horen valt in zijn cultklassieker 'Les bourgeois', moest ik per accident zelf aan den lijve ondervinden. En dat muzikale smaak rijpt met de jaren zoals goede wijn, zou hijzelf ook wel onderkend hebben.
U bent mijn moeder door HETPALEIS
datum 19.09.2006
In de jaren tachtig is Joop Admiraal een gevierd theateracteur in Nederland. Zijn eerste lof oogst hij met U bent mijn moeder. Een autobiografische solo die dateert van 6 november 1981 en die bekroond wordt met de prestigieuze Louis d'Or. Met een sublieme dubbelrol portretteert Admiraal in dit stuk niet alleen een zoon én zijn dementerende moeder. Tegelijk pleit hij voor het recht op waardig ouder worden én zelfbeschikking. Sien Eggers en HETPALEIS presenteren hun Vlaamse versie op het Theaterfestival in Nederland.
Absurd dubbel: Krantenkoorts & MEER
datum 19.09.2006
Een man belooft zichzelf en de wereld een aangenamer leven door een jongleerkuur met broccoli en een zalfje achter de oren. Een individu zit al drie jaar, acht maanden en vier dagen op een kanarievogelei te broeden. Nadien wil hij buschauffeur worden van de bus met bestemming 'Ergens'. Een ambtenaar op het Ministerie voor In Onbruik Geraakte Spullen bewaart de boterhammen in opbergmapjes in de klasseermap met de letter 'B'. Het zijn zielige, sociaal geïsoleerde personages als deze die het raakvlak vormen tussen de twee producties waaruit Absurd Dubbel bestaat.
Brel 2 door Toneelgroep Oostpool
datum 19.09.2006
Jeroen Willems' passie is nog niet bekoeld. Twee jaar na Brel, de zoete oorlog, gaat deze Nederlandse acteur opnieuw met Jacques Brel aan de slag. Een Nederlander in het Frans denkt u? Had gekund, maar dat is Brel 2 niet. Willems brengt Brel immers in het Nederlands. Enige scepsis is misschien op zijn plaats wanneer iemand het aandurft de taal van zulk een monument zo maar even om te gooien. De lichte vrees voor Brel in een 'Hollands cabaret'-versie blijkt gelukkig al van bij het eerste nummer volledig ongegrond. Wie Willems eerste voorstelling rond Brel heeft moeten missen, kan dat na Brel 2 alleen maar betreuren.
Publikumsbeschimpfung door Toneelklas Dora Van Der Groen - Theaterfestival Nederland / TF-2 Fringe
datum 13.09.2006
Publikumsbeschimpfung, naar een oude en volgens sommigen gedateerde tekst van Peter Handke, pretendeert een heleboel dingen níet te zijn. De mensen op het podium, die zelfverzekerd zeggen géén acteurs te zijn, hebben lak aan traditioneel theater, zoals ze het beschrijven én tonen in het hele eerste deel van de voorstelling, maar eigenlijk ook nog daarna. Steeds geformuleerd in andere bewoordingen, en gesteld in minimaal variërende gestes. Op die manier ontkennen ze nogmaals de klassieke setup waarin zij én het publiek geconditioneerd zitten. Die ontkenning herhalen ze tot soms vervelens toe, maar hun stelling kan ook niet genoeg benadrukt worden. De acteurs-die-er-geen-zijn spelen personages-die-er-geen-zijn, maar in feite spelen ze gewoon níet. Dat beweren ze althans, want ze spreken zichzelf, elkaar en hun uiteindelijke doel even vaak tegen. Openlijk zelfs, en schaamteloos, alsof ze in die bepaalde gevallen van tegenspraak of inconsistentie, ook dàn nog trouw blijven aan hun opzet. En het wérkt.
‘People don’t take trips, trips take people.’
datum 06.09.2003
Op zo’n trip doorheen de werelden die Wim Vandekeybus steeds weer oproept laat ik me in principe graag meetronen. Zeker wanneer eerbiedwaardige grijsaards als Titus Muizelaar, Kitty Courbois en Joop Admiraal mee hun opwachting maken. Voeg daar nog een tekst aan toe van Peter Verhelst, muziek van David Eugene Edwards (Woven Hand/16 Horsepower), en zo’n samenwerking tussen dansers van Ultima Vez en de acteurs van tg Amsterdam moet haast wel ongeziene vonken opleveren, toch ?
Bronks speelt Zolderling
datum 04.09.2003
Twee theaterdebutanten met een voorstelling die meteen voor het theaterfestival geselecteerd wordt. Dat feit op zich schept al grote verwachtingen. Nog maar pas afgestudeerd aan het RITS, werd Joris Van den Brande door BRONKS gevraagd een voorstelling te maken voor kinderen. Hij haalde er studiegenoot Jan Sobrie bij en samen schreven ze de tekst, creëerden ze de voorstelling, zijn ze de acteurs.
Het Sprookjesbordeel
datum 03.09.2003
Het Sprookjesbordeel heeft reeds menig theaterminnaar over de vloer gekregen. Ook mijn lichaam is vreemd gegaan. Maar wat een tussendoortje zou zijn, is een hunker geworden die blijft groeien in mijn buik. Er heeft zich daar een sprookje genesteld, of eerder een woord, een fluisterstem. En ik draag de sporen van een zachte streling als stuifmeel op mijn lijf.
Ro-Theater herneemt succesproductie tijdens het Theaterfestival
datum 02.09.2003
Een man draait zich om. Hij kijkt terug en steekt zijn hoofd door de sluier van zijn verleden. Roerloos, stil, verstard. Het hoofd gebogen alsof de last van zijn jeugd ondraaglijk wordt, alsof hij reikhalzend uitkijkt naar wat hij zelf beleefde. In gepeins verzonken verliest hij alle lichamelijkheid. Hij wordt herinnering.
Ça serait si beau...
datum 01.09.2003
Een watermeloen, een plastic baby, een zaklamp en een accordeon zijn eigenlijk al voldoende voor de dames van Paulina Buelens vzw om met Endless Medication een voorstelling neer te poten die er in al haar eenvoud en ongebreidelde fantasie ook echt staat.
Bedwelmende en toch kritische reflecties over kunst, klasse-bewust snobisme en jaloezie.
datum 30.08.2003
Ik stelde mezelf twee vragen toen ik naar 'Het Paleis' fietste: waarom wil een gewaardeerd theatermaker als Guy Cassiers zich wagen aan een literair meesterwerk waar enkele filmmakers hun tanden al hadden op stukgebeten en waarom wil ik zijn interpretatie/transformatie gaan bekijken?
De leeuw kan nog klauwen
datum 15.07.2003
Mooi dat een steeds meer multiculturele stad als Brussel nog zo een aandacht wil schenken aan een typisch Vlaams feest. Brussel is NU nog een bruisende stad. Brussel schonk alle Vlamingen (en ook verrassend veel allochtonen en toeristen) een prachtig gevarieerd programma met een onberispelijke organisatie.
Effe binnenwippen
datum 19.06.2003
Studio Herman Teirlinck. En het verdwijnen ervan. Er is al veel over geschreven en gedebatteerd, er zijn al rozen voor gebroken en tranen voor gelaten. Maar het liedje is uit, de laatste noten worden gezongen.
datum 02.05.2003
Als je onder de naam ‘Antigone’ roem verwerft, moet je als theatergezelschap toch wel eens uitpakken met dat prachtige gelijknamige stuk. Sophocles heeft er dus weer een bewerking van zijn tekst bij en zal er gedurende zijn verblijf in het hiernamaals wel nooit in slagen ze allemaal te lezen. ‘Antigone’ is en blijft een prachtig werk. Maar hoe breng je nu zo’n Grieks meesterwerk van Sophocles vandaag op de Vlaamse podia?
Tg STAN brengt Vraagzucht
datum 27.02.2003
Opnieuw brengt toneelspelersgezelschap STAN het publiek in vervoering. Deze keer met Vraagzucht, een voorstelling van Jolente De Keersmaeker, Frank Vercruyssen en Thomas Walgrave. Ze baseerden zich op teksten van onder meer Raymond Carver, Max Frisch, Hanif Kureishi en Haruki Murakami, waardoor het stuk een compilatie is geworden van diverse kortverhalen. Centraal echter staan de vragen ooit neergeschreven door de Zwitser Max Frisch. Vragen over liefde, over hoop, over vriendschap, geld en vaderland. Vragen waarvan de toeschouwers weten dat ze belangrijker zijn dan de antwoorden ervan. Vragen die stiltes uitlokken of hier en daar een schaterlach.
DropDeadMoney
datum 24.02.2003
Tegenwoordig hebben velen heel wat kritiek op de huidige consumptiemaatschappij. De koper wordt bestookt, en zo ook gemanipuleerd, door de talrijke slogans van allerhande merken. Deze kritiek uit zich in de plastische kunsten, in de muziek, in de literatuur,… Kortom, alweer wordt kunst gebruikt als middel om ongenoegens te uiten, zo ook in het theaterlandschap. Compagnie De Koe brengt, onder regie van Peter Van den Eede, het grote verleidingsspel naar voor waar ieder mens dagdagelijks en overal mee wordt geconfronteerd, namelijk reclame. Het stuk noemt DropDeadMoney.
Blush
datum 21.02.2003
Wim Vandekeybus en Ultima Vez verbazen de toeschouwers alweer met een toch wel zéér geslaagde combinatie van muziek, dans, film en woord. Ze stellen voor: Blush.
Aangesproken, de as en de boter: de voltooiing van Pieter De Buyssers Kritiek van de Geraakte Rede
datum 28.01.2003
Oorlog is een schaakspel waarin generaals en andere opperbevelhebbers troepen laten bewegen als waren het pionnen, torens of lopers. De ratio van de strijd is er één van winnen en nemen wat je te pakken krijgt. De woorden van een Amerikaans president liegen er niet om. Maar zijn perverse logica van macht en onderdrukking laat hem ter plaatse trappelen, onafwendbaar gravend aan een afgrond. Is er dan geen enkele andere weg? Weg van dit verdriet? Geweld heeft de rede geraakt en haar een andere inhoud gegeven.
door de eigenzinnige Steven Shainberg
datum 27.01.2003
Een eigenzinnige film van Amerikaanse bodem is tegenwoordig - én gelukkig - geen nieuwigheid meer. Naast de typische Hollywood-films met steeds een happy-ending, verschijnen alsmaar meer en meer films waarin originaliteit een vereiste is geworden. Net zoals in de film Secretary van Steven Shainberg.
Door Cie De Koe
datum 13.01.2003
Compagnie De Koe pakte in 1989 voor het eerst uit met De Gebiologeerden, een voorstelling waarin Bas Teeken en Peter Van den Eede de handen in elkaar sloegen. Mét succes! Nu, veertien jaar later, wordt het stuk hernomen en lokt het - terecht - nog steeds volle zalen.
Een mix van muziek, beeld en theater
datum 11.12.2002
Voor het eerst slaan DASTHEATER en KVS/de bottelarij de handen in elkaar. Samen brengen ze Rusland voor beginners, een overweldigende mix van muziek, beeld en theater. Men noemt het “een collectief werkstuk met gelijkgezinden”.
Van Haute Coiffure
datum 25.11.2002
Deze tekst, geschreven door de bekende theaterauteur Sam Shepard, wordt op originele wijze gebracht door Haute Coiffure, een combinatie van Adriaan Van den Hoof en Wouter Hendrickx. Zonder al te veel belang te hechten aan chique decors en fraaie kostuums zetten ze toch een aardige prestatie neer.
De onderneming
datum 25.11.2002
Dit toneelstuk van Marcel Pagnol, bewerkt door De Onderneming, speelt zich af op een zeer originele locatie, namelijk de Antwerpse linkeroever. Dit geeft een extra realistisch effect aan het stuk. Ook het verhaal is erg goed.
Haute Coiffure speelt Sam Shepard
datum 20.11.2002
Haute Coiffure brengt een theaterstuk van Sam Shepard over twee broers met totaal verschillende karakters. Het zijn zowat karikaturen: Austin leidt een veilig maar saai leventje samen met zijn vrouw en kinderen, Lee is vrij, zwerft wat rond in de woestijn en komt al stelend aan de kost.
Anne Teresa De Keersmaeker. Rosas
datum 13.11.2002
Een dansvoorstelling waarbij de toeschouwer ongeveer één uur en tien minuten lang de adem inhoudt… Het klinkt absurd, maar het kan! Dit dankzij de adembenemende choreografie door Anne Teresa De Keersmaeker, u allen wel bekend van het door haar opgerichte dansgezelschap Rosas.
Laika speelt
datum 11.11.2002
De eerste dagen van november zijn altijd een beetje droef. Mensen schuifelen over kerkhoven langs rijen grafstenen. Regen en wind kondigen de winter aan. Niet echt een sfeertje om buiten te spelen. BRONKS lokt de mensen naar binnen en viert alweer voor de elfde keer feest in de Brusselse theaterzalen. Verzinsels en wat echt zou kunnen zijn, wisselen elkaar af in hun festivalprogrammatie. Dromen komen voor je ogen tot leven, terwijl je klaarwakker bent. Wat echt genoemd wordt, lijkt maar een droom, ver weg in een andere wereld. Of speelt je half wakkere hoofd spelletjes in het donker? Theatergezelschap Laika brengt met Slaapwakker een nachtelijke fantasiewereld tot leven.
Sittings – HETNET / Kaaitheater – Kaaitheater, 3 november 2002
datum 10.11.2002
Een foto knipt een stukje wereld uit. Heel even zie je de wereld door de ogen van een ander. Heel even leer je een wereld kennen zoals je die zelf nooit zal zien en waarschijnlijk nooit zal vastleggen. In zijn tweeluik Sittings knipt Peter Van Kraaij zo'n stukje uit de levens van twee fotografen uit de 20e eeuw: Tina Modotti en Garry Winogrand. Zij leefde en werkte tussen de twee wereldoorlogen. Hij werd geboren in 1928 en werkte na de tweede wereldoorlog. Elk apart gecreëerd, vormen de twee luiken toch een eenheid die het best in zijn geheel ervaren wordt. Daarom programmeert Kaaitheater een herneming in een matineevoorstelling van meer dan vijf uur.
Een speelse film van Jacques Tati
datum 02.11.2002
Een film die verrast wanneer je nog nooit gehoord hebt over Jacques Tati, een film die blij verrast. In Playtime geen dialogen, noch monologen. Het functionele “achtergrond”-geluid overstemt met momenten de gesprekken, waardoor het volgen ervan onmogelijk wordt. “The dialogue within the sound” zoals J. Tati het zelf zegt.
Tricolore trots
datum 07.10.2002
U en wij worden er net niet genoeg op attent gemaakt en dat is de reden waarom u er hier over leest: de Belgische popmuziek is springlevend! In een jaar dat qua muzikale output tot nog toe uitzonderlijk slap is geweest, mogen we gerust ons chauvenisme van onder het stof halen. De grote kanonnen als dEUS, Zita Swoon, Das Pop, Soulwax kwamen niet van pas, maar we hoorden wel -eerder onopvallende maar- heel aardige muziek van jonge wolven als Moxie, Flexa Lyndo, My Cheap Little Dictaphone, Ghinzu en ook van undergroundhelden Grinberg, Orange Black, de Portables, Styrofoam, Daiphlux en vooral Köhn. En het houdt niet op: Thou en Dead Man Ray getuigen met hun nieuwe platen opnieuw van grote, internationale klasse.
Vandeneedevandeschrijvervandekonigendiderot
datum 06.09.2002
Filosoof en encyclopedist Diderot waagde zich ook aan de theatertheorie, en schreef ,,Paradoxe sur le comédien’’. Een tekst die fulmineert tegen de destijds heersende overtuigingen met betrekking tot het theater. Matthias De Koning (Maatschappij Discordia), Peter Van den Eede (Cie De Koe) en Damiaan De Schrijver (Tg Stan) pakten deze tekst onder handen. Het resultaat is een hilarische voorstelling vol woord- en bewegingsacrobatieën.
Theatergroep Wederzijds/Theater Gnaffel
datum 02.09.2002
,,Word geneesheer en je krijgt mijn dochter,’’ vertelt de aanstellerige Monsieur Argan. In De ingebeelde ziekte maken we kennis met Monsieur Argan, een aanstellerige, zieke man. Welke ziekte hem velt, is een groot vraagteken.
PEER
datum 31.08.2002
Orde en regelmaat beheersen het leven van Peer. Alles is perfect getimed, alles heeft een precieze plaats. Totdat Peer ontdekt dat er vreemde dingen gebeuren, en plots wordt zijn leven overhoop gehaald.
De onderneming brengt de intergrale trilogie van Pagnol
datum 29.07.2002
Het straattheaterfestival Gent en het KC Nieuwpoorttheater sloegen opnieuw de handen in elkaar en serveerden de bezoekers van de Gentse Feesten vis, wijn en bovenal spelplezier. Op het programma stond immers de spetterende bewerking van de trilogie van Marcel Pagnol (1895-1974) door de Onderneming.
datum 26.07.2002
De achtste openluchttentoonstelling van Beelden Buiten in Tielt kreeg de naam “Fractals” mee en als ondertitel “Een tentoonstellingsproject over hedendaagse kunst, muziek, tekst en (wetenschappelijk) onderzoek”. De tentoonstelling presenteert zichzelf als een multidisciplinair project dat de intersecties tussen kunst, wetenschap en natuur onderzoekt. Als metafoor of denkkader heeft men daarbij voor de fractaal gekozen hetgeen een boeiende tentoonstelling oplevert in een tuin als experimenteerruimte.
datum 24.06.2002
Op 21 juni sloten De Roovers en de KVS hun seizoen af met een reeks korte performances in het kader van De vrucht van hun arbeid en een “fuif”. De Roovers bereikten op de afsluitende avond van hun fin de saison achtdaagse niet echt een crescendo of climax,...
De zweep speelt de Smerige Trilogie
datum 15.05.2002
Dat de mens een vergaarbak is van al wat vies is, wisten we al langer. Dat hij of zij graag pist en kakt en ook wel eens graag neukt, op allerlei manieren seksueel geperverteerd is en makkelijk verslaafd raakt aan de meest vettige junkfood, het behoort allemaal tot de verzameling waarheden waaraan al lang niet meer getornd kan worden. Evenals de onvermijdelijke drang om al die smerige eigenschappen voortdurend te ontkennen of minstens te verdoezelen trouwens.
Alexander Baervoets brengt 'Swollip'
datum 23.03.2002
Mijn maag keert altijd om bij theatervoorstellingen waarbij de toeschouwers gevraagd wordt hun schoenen uit te doen. Niet alleen omdat ik vaak kousen draag waar meer gaten dan geen gaten in zitten. Wel omdat het uitdoen van je schoenen steevast betekent dat er ‘interactief’ gewezen zal moeten worden. Je zal ‘betrokken’ worden bij het ‘gebeuren’ op de ‘scène’. Hoewel, een scène is er, zoals dat tegenwoordig hoort, meestal ook niet meer. Het stuk ‘bespeelt de grenzen tussen publiek en spelers’. Kortom: er kan of zal je wat gevraagd worden. En daar voel ik me altijd onbehaaglijk bij.
De Onderneming speelt De Geverfde vogel
datum 02.03.2002
1 acteur, 1 muzikant/dj en 33 bladzijden tekst. Dat is de monoloog “De Geverfde vogel”, een coproductie van De Onderneming en Galacticamendum naar het gelijknamige boek van Jerzy Kosinski (1965). Het resultaat is beklemmend. En verder? Een klankinstallatie, een soundscape, zuiver teksttheater, documentairetheater en het nodige politiek bewustzijn, het publiek met de paplepel in de mond geduwd. Slikken of kotsen!
De geschiedenis van een radeis
datum 30.01.2002
“We schreven ‘radijs’ expres verkeerd. Omdat we dwars wilden liggen”. Voila. Met de alternatieve lessenreeks “Histories” wil het Gentse theaterproductiehuis Victoria het collectieve geheugen van de toekomstige generatie bijschaven. En, toegegeven, moesten alle lessen in elkaar zitten zoals deze die op 29 januari door Josse De Pauw gegeven werd, ik zou gráág heel mijn leven naar school gaan.
Een gesprek met Pieter De Buysser
datum 08.01.2002
Heel hoog in de wolken, op de bovenste etage van het Brusselse muziekinstrumentenmuseum. Een gure zondagmiddag. Koffie. Tegenover me zit Pieter De Buysser. Als zonapper van het eerste uur stelt hij binnenkort deel twee van zijn “Kritiek van de Geraakte Rede” voor. “Lotus Drive” heet ze. Een, wel ja, theatervoorstelling. Een gesprek over geschiedenis, ethiek, esthetiek en politiek. Over mogelijkheden en onmogelijkheden. Over zonappers, padalistiek en spactie. En ook natuurlijk over nog zoveel meer.
Brave bewerking van een enfant terrible.
datum 23.12.2001
Een jaar of twee geleden zag ik Lucas Vandervorst (De Tijd) in een voorwoord tot zijn monoloog van toen tekeer gaan tegen zichzelf, zijn gezelschap en zijn theater. Hij beloofde plechtig dat hij genoeg had van zwaar en moeilijk theater dat de mensen niet echt veel wijzer naar huis stuurde als ze waren gekomen. De Tijd stond voor het ‘intelectuelere werk’ waarin je zonder bergen bagage op de rug makkelijk verloren liep. De monoloog die daarop volgde was dan ook enkel en alleen een monoloog: één personage, één stem, één verhaal.
No more, no less.
Laatste voorstellingen van de nieuwste van Josse De Pauw
datum 20.12.2001
In het voorjaar opende het KunstenFESTIVALdesArts met de première van üBUNG, toen nog een voorstelling ‘in creatie’ en de laatste nieuwe van Josse De Pauw. Hij had al een jaar lang goed geboerd en het leek wel alsof alles dat door zijn handen ging in de prijzen viel. Zijn twee vorige muziektheaterproducties ‘Weg’ (1998) en ‘Larf’ (2000) werden bekroond met de Océ-Podiumprijs, de film van Dominique Derrudere ‘Iedereen beroemd’, waar Josse De Pauw de rol vertolkt van een vader die koste wat het kost van zijn dochter een ster wil maken, werd genomineerd voor de Oscars (niet dat ze veel kans maakten, maar toch) en ook zijn eerste boek ‘Werk’ (een bundeling van alle krabbels van de man, zeer erg de moeite) werd genomineerd, voor de Gouden Uil.
DE KOE speelt ‘Van alles naar Allen’, de ideeën van Woody
datum 05.12.2001
Op 27, 28 en 29 november was Cie. DE KOE te gast in de Gentse Minard. Thema van de avond waren de acteurs zelf; hun beroep, hun Zijn, het Is en Was van de culturele sector. En natuurlijk hielden ze zich ernstig bezig met de vraag waar niemand nog over wil discuteren: wat is kunst? “Een jojo”, zo luidde het antwoord van Barbara Sarafian. En zo verliep de voorstelling ook. Een heen en weer geslinger van holle woorden, citaten, hoogdravende emoties en ego’s. Van Woody Allen geen spoor. Theater over theater. Een lichtvoetige voorstelling met een zwaar thema. Maar vergeet u alstublieft de kleine lettertjes niet te lezen:
bij voorkeur relativerend te betrachten en gelieve niet te veralgemenen.
Fuckland/Lost & Delirious/Millenium Mambo/Olivetti 82
datum 17.10.2001
De kunst van het zeveren
datum 14.07.2001
Plezier en inventiviteit - het spreekt uit alles wat de Portables doen. De muzikale activiteiten van het Belgische
drietal zijn onderhand niet meer bij te houden: samen of in soloverband bestrijken ze een breed palet aan post-rock,
elektronica en lo-fi, dat zowel in binnen- en buitenland een steeds aangroeiend publiek vindt. Onlangs verscheen hun
voorlopig magnum opus Rosegarden, een fantasievolle plaat vol fluisterzachte popliedjes die garant staan voor een
verslavende luisterervaring.
Het A-Z van de Portables: verslag van een geflopt interview.
Opvallen in een wereld van gelijkenissen
datum 23.06.2001
‘Filmisch’. Dat is misschien wel één van meest gevatte typeringen van het werk van Hans Van den Broeck, één van de choreografen van Les Ballets C de la B. Ook wat betreft zijn nieuwste productie, ‘Lac des Singes’, valt met die gedachte aan een filmische beeldtaal heel wat aan te vangen. Van den Broeck toonde zich nogmaals een meester in het construeren van pakkende beelden die net lang genoeg duren. Lang genoeg om hun bodemloze diepgang te tatoeëren op het netvlies van de toeschouwers.
De eindeloze lijdensweg van de Vlaamse film
datum 20.06.2001
Na een jaar in het buitenland te hebben verbleven leek mij de Vlaamse film 'Iedereen Beroemd' een goede keuze voor een filmavond, iets van eigen bodem. Nu ben ik nooit een fan geweest van de bekrompen Vlaamse cinema (als het niet over paters gaat, gaat het over losers), maar de sympathieke Dominique Deruddere had toch al mooie dingen gedaan, en ook over zijn laatste film hoorde ik niets dan positiefs. Films als 'Kolya','Fucking Amal' en 'El Mariachi' bewezen reeds dat er niet veel geld nodig is om goeie cinema te maken, dus met het low budget aspect moesten we geen rekening houden.
Kleine lichtjes in een donker universum
datum 13.06.2001
"De Nachten”. Zo luidt de eenvoudige titel van de (ogenschijnlijk) al even eenvoudige jongste plaat van Sophia, het collectief rond Robin Proper-Sheppard. Een titel die misschien alleen maar refereert aan het feit dat deze plaat een opname is van het optreden van Sophia op “De Nachten” (12/1/2001, Paradiso, Amsterdam, 13/1/2001, De Singel, Antwerpen). Of valt er met die duidelijke verwijzing naar het donkerste gedeelte van een doordeweeks etmaal, méér aan te vangen?
Twee films voor mensen die graag puzzelen.
datum 02.06.2001
Wie wil kan dezer dagen naar twee goeie films gaan kijken in één week tijd. Het kan niet op! Ik heb het niet over Cast Away, een film met een verhaal dat even slaapverwekkend is als een geeuwend luipaard, en ook niet over Plop in de wolken, alhoewel de titel van die film doet vermoeden dat die duivelse kabouters deze keer hun eigen huisjes hebben opgegeten. Nee, ik heb het over twee films die, in tegenstelling tot 99% van het aanbod, eens niet de platgetreden paden van het rechtlijnige verhaal bewandelen en de kijker bewust doen nadenken over de chronologie van hetgeen zich op het scherm afspeelt, en de betekenis ervan.
Het Zuidelijk Toneel / Hollandia speelt Woyzeck in de gentse vooruit. ( 1 februari)
datum 02.06.2001
Georg Büchner, de auteur van dit stuk, is zo een van die auteurs waar het verwoestend karakter van de tijd geen vat op heeft. De enkele stukken die hij nog kunnen schrijven heeft voor hij op 23 jarige leeftijd in 1837 five feet under belandde waren toen al modern, hij wordt beschouwd als een van de voorlopers van het expressionisme, maar zijn dat sindsdien ook steeds gebleven.
Relaas van een organische explosie
datum 02.06.2001
Het poëtische openingsbeeld van Vandekeybus’ nieuwe productie is een beeld dat lang blijft nazinderen. Want het is brutaal en confronterend. Natte doeken die op de grond belanden als een kleffe substantie. Doeken die doen denken aan een vleselijkheid die verder moeilijk te omschrijven valt. Vleselijkheid: de toon is gezet. Het visitekaartje van Vandekeybus - brute kracht en een lichamelijke poëzie – is ook hier aanwezig. “Scratching the Inner Fields” is een titel die perfect gekozen is. Omdat de dierlijke thematiek waarvan Vandekeybus’ oeuvre is doorweven, erin gecombineerd wordt met de geestelijke subtiliteit waardoor zijn jongste producties steevast worden bevolkt.
Een gesprek met het Hongaarse wonderkind Yonderboi
datum 10.05.2001
Het vroegere Oost-Europa werd op het vlak van popmuziek altijd al als een bastaardkindje behandeld.
Als we de westerse media mochten geloven, woonden er enkel muzikale analfabeten en als er al interessante
acts uit die contreien op de West-Europese markt terechtkwamen, zoals Iva Bittova of Deep Sweden werden
die met veel aplomb in de “wereldmuziek” rekken gedeponeerd.
Bob De Moor speelt voor u geknipt in de gentse minard
datum 18.04.2001
Speleologie met Jeroen Brouwers.
datum 30.03.2001
Brouwers' geheime kamers zijn geen Dutroux-kelders. Of circussen van ijdelheid. Het zijn die druiperige krochten die elk mens onderhoudt om er zijn perversiteiten en leugens in te verbergen. In je geheime kamers liggen je verborgen agenda's en herbergt elke kast zijn lijk. In je geheime kamers ben je lelijk en gemeen, twee redenen om er niemand binnen te laten.
datum 21.02.2001
Ooit stonken toneelstukken naar belegen boeken Nederlands waarin het ABN God de Vader en de KVS zijn vleesgeworden zoon, Jezus Christus, was of toch bijna. Inmiddels duwde de -in kunsthistorische kringen welbekende- slingerbeweging ons heel wat fucks, keien en megacools door de strot onder het mom van jong theatergeweld (cfr. KUNG FU).Het is dan ook uiterst zelden dat een straaltje onevenaarbare helderheid het podium verlicht waardoor we weer de ondraaglijke lichtheid van het bestaan op lichtvoetige wijze weten te torsen. Dit sprankeltje licht is er en het heet... Lampe.
Vooruit Gent 18 januari
datum 05.02.2001
(Vooruit - jan 01)
datum 31.01.2001
flirt met stilte.
datum 24.01.2001
Veel en jong volk dinsdag in de balzaal van Vooruit voor Japanorama: Celebration of the Japanese Underground. Zij die gekomen waren om zich te laven aan Japanse noise kwamen bedrogen uit. Het werd uiteindelijk een gevarieerde avond in twee delen met aandacht voor noise, maar ook voor pop en traditionele of klassieke muziek. De improvisatiemomenten zorgden echter voor de hoogtepunten. Opvallend was dat de muziek steeds sereen en ingetogen klonk waardoor er toch eenheid in de diversiteit zat. Voorts was het vooral de uitgekiende line-up die voor evenwicht zorgde.
datum 22.01.2001
Vooruit Geluid verkent wekelijks muzikale grenzen. Dinsdagavond staat Japanorama: Celebration of the Japanese Underground op het programma. Japanorama is een idee van curator Otomo Yoshihide en moet ons een beeld geven van wat Japan momenteel op muzikaal vlak te bieden heeft. Wim Wabbes en Eva De Groote, de muziekprogrammatoren van kunstencentrum Vooruit, hadden hier meteen oren naar. Een gesprek met Wim en Eva over Vooruit Geluid en Japanorama.
