Karlien: Het systeem met drie juryleden heeft het voordeel dat de groep klein genoeg is om een duidelijke richting uit te gaan, maar ook niet te klein om het hele veld te overschouwen.
Jur: Met zijn drieën was het vrij gemakkelijk om adequaat te discussiëren over wat we zagen. We mailden elkaar iedere week met een overzicht van voorstellingen waar wij enthousiast over waren. De anderen konden dan kijken of het enthousiasme op hen overgedragen werd.
Kristof: Op die manier kwamen we eigenlijk vrij vlot tot een consensus. Bij de meeste voorstellingen ging dat als vanzelf, over de laatste drie of vier was meer discussie nodig. Maar er zitten volgens mij zeker geen tegenstrijdigheden in onze keuze.

Zien de juryleden een lijn in hun keuze? En hoe zouden ze die lijn dan definiëren?
Jur: De voorstellingen die we gekozen hebben, tonen voornamelijk een persoonlijke lijn van de kunstenaar. Ze komen voort uit persoonlijke motieven van de makers om hun verhaal op hun specifieke manier te vertellen. We zijn niet gestart met duidelijk afgebakende criteria voor de keuze, maar hebben ons laten leiden door wat ons persoonlijk geraakt heeft.
Kristof: We hebben geprobeerd te kijken naar een zo breed mogelijk scala aan voorstellingen, om de diversiteit van het theaterlandschap te vatten. Als bindend credo tussen de producties zie ik het feit dat ze de toeschouwer dwingen tot een andere kijk naar theater en in het beste geval ook naar het leven. Voor mezelf ben ik dan ook blij dat ik heel wat heb kunnen zien dat ik anders nooit zou gezien hebben. Mijn blik is om zo te zeggen enorm verruimd door mijn ervaringen als jurylid.
Karlien: Ik zie twee grote tendensen binnen onze keuze: Een eerste is dat de grens tussen het jeugdtheater en het zogenaamde volwassen theater enorm vervaagd is. Een tweede is dat deze afwezigheid van afbakening zich ook doorzet naar het gehele landschap. De schotten tussen de verschillende disciplines vallen weg, en voorstellingen zijn minder gemakkelijk binnen één kader te plaatsen.

De juryleden zijn alledrie van plan zoveel mogelijk voorstellingen van het theaterfestival bij te wonen. Zijn er dingen die ze zeker nog een tweede keer willen terugzien?
Kristof: Ik wil ze eigenlijk allemaal nog eens terugzien, en ik zal dat ook proberen te doen. Ik vind het wel jammer dat de voorstelling van Dries Verhoeven (U bevindt zich hier) niet kan hernomen worden.
Jur: Romeinse tragedies wil ik graag opnieuw zien omdat het al zolang geleden is, de voorstelling van Arne Sierens wil ik nog eens zien om te kijken hoe ze gegroeid is sinds de première, en die van Inne Goris staat ook op mijn verlanglijstje. Daarnaast zie ik wel nog of ik tijd heb om naar andere voorstellingen te gaan. Maar als het kan, zoveel mogelijk.
Karlien: Ik wil ze graag allemaal opnieuw zien, vooral om te kijken of ik enthousiast blijf na een tweede keer en hoe de zaal zal reageren in een festivalcontext. Meg Stuart wil ik nog eens zien, The ballad of Ricky and Ronny, en Romeinse tragedies. Die heb ik al twee keer gezien, maar die blijft enorm sterk.